Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006

ΑυΛαΙα ΓιΑ τΙς ΝύΧτΕς ΠρΕμΙέΡαΣ


«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που η καρδιά του χτυπούσε πιο δυνατά από τις καρδιές των άλλων ανθρώπων. Τόσο δυνατά που κανείς δεν μπορούσε να ανεχτεί αυτό το θόρυβο»... Όποιος είδε αυτή τη μικρού μήκους ταινία, κατάλαβε και ένιωσε πολλά περισσότερα από όσα φαντάστηκε αρχικά... Το φεγγάρι στρογγυλεύοντας μαζεύει ανθρώπινα συναισθήματα. Πλησιάζει πάλι ο καιρός που θα μοιάσει με χρυσαφένιο σιφόνι γεμάτο υπολείμματα από λάγνα βλέμματα και λόγια, κολλημένα μέσα στις τρύπες των κρατήρων του. Τάισα με εικόνες την ψυχή και τα μάτια μου. Διέσχισα την πόλη καταγράφοντας μικρές και μεγάλες ιστορίες που μπορεί και να μην υπήρξαν, παρά μόνο στην χώρα των ματιών μου. Μετακόμισα τα οστά μου από κόκκινο σε μπλε βελούδο με την άνεση του υπνοβάτη. Γιατί ναι, ένιωθα πως από κάποια ώρα και μετά υπνοβατούσα, μετεωριζόμουνα. Τοξινώθηκα από σελιλόιντ και δέσμες φωτός σε άσπρα πανιά. Ένιωθα έτσι και το άλλο πρωί, όταν σε αυτή την αλλόκοτη κατάσταση, ενεργούσα χωρίς να έχω συνείδηση των πράξεων μου. Κουβαλούσα αποσπάσματα ταινιών παντού. Στο βλέμμα μου, στον τρόπο που περπατούσα, που μίλαγα, στον τρόπο που διόρθωνα την φούστα μου ή τα μαλλιά μου καθώς έμπαίναν στα μάτια την ώρα που φύσαγε... Την αλήθεια την φτιάχνει κανείς,όπως φτιάχνει και το ψέμα. Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο των λέξεων που να μην επιτρέπεται. Ο κόσμος, έτσι όπως τον γνωρίσαμε, σβήνει σιγά – σιγά. Αυλαία για τις νύχτες πρεμιέρας. Και οι ρυθμοί της ζωής συνεχίζουν να μας κόβουν κομματάκια σαν να περνάνε τρένα από πάνω μας,ασύστολα. Άυπνοι,αντί να βλέπουμε όνειρα ή εφιάλτες που παράγει το ασυνείδητο μας,καταναλώνουμε σαν υπνοβάτες ονειρικούς κόσμους τους οποίους παράγουν οι λέξεις μας. Η ζωή των λέξεων είναι ανεξάρτητη με την ζωή της λογικής. Το έγκαυμα των επιθυμιών μας υπάρχει, σαν καμένο ιδανικό που όλο μεγαλώνει, και μας καίει. Μέσα στο κεφάλι μου υπάρχει ένα έρημο λούνα παρκ. Δεν ξέρω από πότε κατοικοεδρεύει εκεί μέσα. Το τρενάκι του τρόμου, ο τροχός με τα στρόγγυλα βαγονέτα, το μαλλί της γριάς που πουλούσε ένας παππούς με γκρι μάτια, η μπαλαρίνα, το ταψί, τα ηλεκτρικά αυτοκινητάκια δεν είναι πια εδώ. Φύγανε μαζί με τις νύχτες πρεμιέρας. Χώθηκαν σε κάποιο σινεφίλ απόσπασμα, ή σε κάποιο θαυμαστικό, ανάμεσα στα γράμματα των υπότιτλων. Νύχτα, φώτα, θόρυβος, κομμένες ανάσες. Ποιος είπε ότι τα όνειρα και οι εφιάλτες είναι λιγότερο αληθινά από το εδώ και το τώρα. Η πραγματικότητα αφήνει πολλά στην φαντασία. Κι έπειτα η μέθη. Η μέθη του να είσαι ζωντανός. Αυτή η διαυγής μέθη που καθαρίζει το μέσα μου με φως και μικρές μπουρμπουλήθρες πνοής. «Φύγετε ,φύγετε»,ακούγεται η φωνή μιας τρελής στα φανάρια. Την κοιτάω λοξά. Άπλυτη και μεγάλη σε ηλικία με ένα καροτσάκι μνήμες και παρτάλια ζωής παρκαρισμένο δίπλα της. Καθισμένη στο πεζοδρόμιο μαζεύει από κάτω κάτι το οποίο δεν υπάρχει.
«Φύγετε, φύγετε», ουρλιάζει κάθε τόσο όταν ανάβει το πράσινο. «Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν πολλή πραγματικότητα»
. Όχι δεν μπορούν. Αλήθεια είναι. Αλλά δεν θα ήθελα ποτέ να καταντήσω έτσι,επειδή δεν θα άντεχα. Έχω μπροστά μου χιλιάδες χιλιόμετρα ζωής ακόμη. Ζωής που θα μοιάζει με ταινία. Και δεν θα αφήσω να μου φύγουν οι καημοί και οι έρωτες για να μην χάσει μέσα μου την λάμψη της η ομορφιά του κόσμου. Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Στο ράδιο η Anne Clark, με κάποια σοβαροφάνεια, πιέζει το έγκαυμα στο νου μου,απαγγέλλοντας:

«Doubting all the time
fearing all the time
Doubting all the time
Fearing all the time.
That like these urban nightmares

We'd blacken each other skies».

Και έπεται συνέχεια.

24 σχόλια:

το τρίτο πνεύμα κ.λ.π είπε...

Εγώ δεν θέλω να πω τίποτα. Κενό, τρεις τελίτσες candy.

Ο Καλος Λυκος είπε...

Πέρασες καλά;

bereniki είπε...

""Η μέθη του να είσαι ζωντανός.""

..κι αναρωτιόμουν τον τελευταίο καιρό.... "μήπως πίνω κάτι και δεν το θυμάμαι μετά..?"...
με έκανες να ανατριχιάσω πάλι γλυκειά μπλε καραμελίτσα..
καλημέρα.. - και είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΜΕΡΑ!!!!!!!

*****

VITA MI BAROUAK είπε...

Φανάρια, αυτοκίνητα, παπούτσια, διαβάτες, προβολή, κτίρια, ουρανός, στροφή!
Ποτάμι, απόγευμα, πεσμένα φύλα, πρόσωπα και πολύ γκρι.
Μια άμαξα που την σέρνουν άλογα.
Ο οδηγός τα μαστιγώνει.
Ένας θλιμμένος κλόουν τρέχει πετάγεται πίσω απ τα δέντρα, τα αγκαλιάζει και τον εκλιπαρεί να σταματήσει να ξεσκίζει το δέρμα τους…

candyblue είπε...

@ τρίτο πνεύμα κ.λ.π: Ίσως και παραπάνω απο τρεις,καλό μου πνεύμα
Ζήτω οι τελίτσες!!!

@ Ο Καλος Λυκος: όπως λέει και η φίλη μου η Ρόη,έχω αυτό το χάρισμα,να περνάω πάντοτε καλά.
Πέρασα καλύτερα από ότι φανταζόμουν.


@ bereniki: Ωραία μέρα πράγματι..Σαν γλυφιτζουράκι!


@ VITA MI BAROUAK:Πόσο πολύ μοιάζεις με ταινία.Σου το έχω ξαναπεί και θα στο λέω συνεχώς.Φυλακίσου μέσα σε τόνους σελιλόιντ,θα μας χρειαστεί αυτό κάποτε.


Meet me at the crossroads
Meet me at the edge of town
Outskirts of the city
Just you and I
And the evening sky
You'd better come alone
You'd better bring your gun
We're gonna have some fun

When all else fails
We can whip the horses' eyes
And make them sleep
And cry....

Sigmataf είπε...

και έπεται συνέχεια...

markos-the-gnostic είπε...

λοιπόν τελικά το σινεμά είναι και πρώτο παραισθησιογόνο (με τη καλή έννοια)
candy συμφωνώ σ αυτό, η φαντασία ούτε υστερεί, ούτε είναι λιγότερο πραγματική της πραγματικότητας

Μπίχλας είπε...

""Έχω μπροστά μου χιλιάδες χιλιόμετρα ζωής ακόμη. Ζωής που θα μοιάζει με ταινία. Και δεν θα αφήσω να μου φύγουν οι καημοί και οι έρωτες για να μην χάσει μέσα μου την λάμψη της η ομορφιά του κόσμου""
Mπα; Καλά που το κατάλαβες. Γιατί αν διαβάσει κανείς κάποια προηγούμενα δικά σου...

candyblue είπε...

@ Sigmataf:Ε ναι, έπεται. Και όχι επαιτεί όπως λέμε "Επαίτης- επαιτεία"


@ markos-the-gnostic:τέτοιου είδους παραισθησιογόνα έχουν μόνο καλές έννοιες.

@ Μπίχλας:Αυτά πάντα τα πίστευα άλλο τι λέω και ξελέω κάθε φορά
Εξαρτάται και το καρότσι που σέρνω από πίσω μου
δεν είναι πάντα το ίδιο φορτωμένο.
Κατά βάση είμαι αισιόδοξος άνθρωπος
αλλά οι βάσεις μου είναι πολύ χαμηλές
:)

Καπετάνισσα είπε...

«Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν την πραγματικότητα», Candyblue μου αγαπημένη.
Γενικώς.
Αυτοί που την συνειδητοποιούν, σε έκταση και ένταση, ορθόν, καταλήγουν αλλού.
Βλέπουμε ό,τι αντέχουμε.

Τα υπόλοιπα, τα κάνουμε παραμύθια να νανουρίζουμε τα νυσταγμένα εσωτερικά μας παιδιά, ιστορίες παράξενες, να ταξιδεύει ο αλήτης νους, τόνους σελιλόιντ, ναι, να χύνεται η επιθυμία στο πανί να μας λυτρώνει.
Ή, έτσι να νομίζουμε.

ΠΡΕΖΑ TV είπε...

Η δυναμη της συνηθειας...
Χθες ηταν Δευτερα 2-10-2006,μια μερα δηλαδη μετα τη ληξη του φεστιβαλ και ομως εγω πηγα στο Δαναο για να παρακολουθησω σε avant premier το Thank you for smoking,επειδη δεν ειχα προλαβει.
Εχω καει ομως...
Και του χρονου!!!

Ο Καλος Λυκος είπε...

κι αυτό καλό...

Sailor είπε...

Την αλήθεια την φτιάχνει κανείς
όπως φτιάχνει κα το ψέμα
Πολύ,πολύ σωστά !

Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο
των λέξεων που να μην επιτρέπεται
Αυτό και μόνο τα λέει όλα !

Η Ζωή δεν πρέπει να μοιάζει
με ταινία, αλλιώς θα χάσει
την λάμψη της η ομορφιά του κόσμου
που έχουμε μέσα μας !

καλό σου ξημέρωμα

candyblue είπε...

@Καπετάνισσα:Βασικά παραμύθια κάνουμε όλα αυτά που φοράνε αρνητικό πρόσημο. Τα ομορφαίνουμε και έτσι τώρα οι γκαστρωμένες μας ανάγκες κλοτσάνε λιγότερο.

@ ΠΡΕΖΑ TV:Καλύτερα να καείς παρά να ξεθωριάζεις μέρα τη μέρα.

(εγώ ρώτησα χτες,ας πούμε,σε ποια αίθουσα έχουμε βγάλει εισιτήρια...ναι).

@ Ο Καλος Λυκος: Τελικά ναι. Το αμέσως καλύτερο.



@Sailor:Θέλει κάτι πάντως η ζωή κάποιες φορές…είναι λίγο ανάλατη
έτσι εννοώ αυτό το “σαν ταινία”
άσε που κάποιες ζωές είναι όντως σενάρια για το Χόλλυγουντ.

weirdo είπε...

Τρέξε αυτά τα χιλιόμετρα όσο πιο γρήγορα μπορείς.. Με τέρμα τα γκάζια.. Είναι μεγάλη η διαδρομή, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο..
Πολύ όμορφο..
Kαλησπέρα:

Ανώνυμος είπε...

Οι λέξεις...προσπαθούν να περιγράψουν το απερίγραπτο. Να μεταδώσουν συναισθήματα, να μεταλάβουν το μοίρασμα, να ανταποδώσουν την μαγεία...μα είναι τόσο μικρές οι λέξεις για το μεγάλο που βιώνουμε μέσα μας. Και εμείς, χαμένοι στην μετάφραση σαν χαλασμένη πυξίδα σε ότι θα θέλαμε να πούμε και σε ότι θα θέλαμε να μοιράστουμε. Κι όλα αυτά γιατί θα θέλαμε ο άλλος να μπορέσει έστω για μια στιγμή να μπορεί να δει μέσα από τα δικά μας μάτια τον κόσμο...έστω για μια στιγμή. Μόνο για μια στιγμή.

Χρήστος Φασούλας είπε...

Πάλι μποτιλιαρίστηκες στην Κατεχάκη, να υποθέσω; :))

GerasimosGR είπε...

Το blog σου είναι πολύ ενδιαφέρον. Σου προτείνω και το δικό μου, όπου θα βρεις ενδιαφέροντα άρθρα και ποιήματα. Χαιρετώ και καλό Φθινόπωρο. Με σεβασμό, Γεράσιμος.

candyblue είπε...

@weirdo:Τέρμα τα γκάζια. Ανοιχτά παράθυρα να φεύγει η σκέψη,και καθαρό τζάμι μπροστά για να αυτοκτονούν τα σύννεφα όταν θα κατεβαίνουν χαμηλά και θα μπερδεύονται με τα όνειρα.


@Άβατον:Έστω και για μια τόσο δα στιγμούλα. Πράγματι .Και εκτιμάω πως κάποιοι τελικά το καταφέρνουν. Και αυτό είναι όλο το παιχνίδι,όλη η μαγεία,όλη η ιστορία του να διαφέρεις και παράλληλα να ταυτίζεσαι.


@ Χρήστος Φασούλας:Ναι και κάθε απόγευμα που γυρνάω αυτό θα γίνεται.
Αλλά στην παρούσα φάση δεν ήταν η Κατεχάκη που με εγκλώβισε.
ήταν άλλος τόπος,γεμάτος σελιλόιντ και κόκκους εικόνας.
Ευτυχώς!

candyblue είπε...

@ GerasimosGR: Ήταν σαν να μπήκα στο βιβλίο των νέων ελληνικών,στο λύκειο. Σαν να αντάμωσα και πάλι όλες τις σημειώσεις μου στο περιθώριο,τα sos και τις τσαλακωμένες σελίδες στο πλάι.
Τις αφιερώσεις των φίλων μου στο οπισθόφυλλο. Ήταν σα να μπήκα εκεί και ήμουν απλά στο blog σου.
Καλό φθινόπωρο και απο τα μέρη του Μπλε!

thripas είπε...

Πολύ τρυφερές εικόνες αναμεμειγμένες μαζι στο ποστ σου.

Αυτή η εξεταστική με έχει απόσυντονίσει ακόμα και στο να σχολιάζω με τον δικό μου τρόπο στα ποςτ σου…
Θα επανέλθω σε μια βδομάδα

Αλλά δεν μπορώ να μην έχω ενθουσιαστεί!! με τον εξής στοίχο

( Μετακόμισα τα οστά μου από κόκκινο σε μπλε βελούδο με την άνεση του υπνοβάτη…)
Δηλαδή θα ψηφίσεις ΝΔ στις νομαρχιακές εκλογές

candyblue είπε...

@ thripas: Χα!ήμουνα σίγουρη ότι θα ξαναχτυπούσες
Τώρα τι να σου πω?Ότι μου έλειψες?
Άντε καλά, λόγω εξεταστικής και πίεσης που δέχεσαι θα κάνω ότι κατανοώ(έχω μεγάλη καρδιά)και θα σου πω, πως ναι...μου έλειψες
Δεν είχα βάρβάρους τόσο καιρό

ΝΔ?-Μπα με τίποτα

nosyparker είπε...

Κάποιες ταινίες άμα μπουν μέσα σου δε σ΄αφήνουν ποτέ. Εμένα ακομα με κηνυγάει "Η πριγκίπισσα κι ο πολεμιστής"

candyblue είπε...

@ nosyparker:Ποτέ δεν σε αφήνουν...έτσι είναι αυτά...την ταινία δεν την ξέρω,εννοώ δεν την έχω δει.Ακόμα.