Σάββατο, Σεπτεμβρίου 29, 2018

SePtEmBeR FoOtAge

    Φωτο: Δημήτρης Ασιθιανάκης.


Περνάνε γρήγορα όλα, μήνες ,μέρες, εποχές, θάνατοι, άνθρωποι από δίπλα μας, αστραπές, φωτιές, μπλέ φεγγάρια, πύρινες ανατολές. Έχω την αίσθηση ότι η γη γυρίζει όπως την γυρίζαμε εμείς  στα σχολεία σπρώχνοντας  την με το δάχτυλο. Σα να λιγοστεύουν όλα πια. Να απομακρύνονται. Και εκείνες οι εποχές από τις όποιες βγήκαμε έφηβοι με δεμένες  πλάτες και βελούδινα πρόσωπα, λες και δεν στάθηκαν ποτέ όρθιες. Όλα κατεδαφίζονται και λιγοστεύουν. Και  μεις, κρατώντας τους σοβάδες του παλιού κόσμου στα χέρια, σαστισμένοι. Και όλα όσα νιώθουμε, και όσα μπορούμε, και όσα θα θέλαμε να γίνουμε, και όλα όσα είμαστε, και όσα αντέχουμε, και όσα έχουμε δίπλα μας, και όσα αγαπάμε και για όσα παλεύουμε, και σε όσα πιστεύουμε. Όλα πιο λίγα. Ζωγραφίζω αρχαγγέλους σε κατεστραμμένες εκκλησίες φωνάζοντας βοήθεια. Αφήνω φαντάσματα με ακρυλικές  υφές και  χάρτινα μέλη σε ότι ερείπιο υπάρχει, φωνάζοντας βοήθεια. Προσπαθώ να αφήσω ένα στίγμα για τους επόμενους φωνάζοντας βοήθεια. Αλλά είναι μεγάλη η αλήθεια μου και ίσως τρομάζει. Γιατί ο κόσμος που λιγόστεψε άρχισε να ψεύδεται για να νιώσει πιο αληθινός.
Ψεύδεται ευθαρσώς μπροστά σου. Τίποτα δεν ισχύει από αυτά που λέει και γράφει. Γενικώς και ειδικώς. Γελάω πνιχτά. Λένε σε θέλω και δεν ξέρουν ότι γράφεται με δυο παχιά θήτα που ρυμουλκούν κάθε εγωισμό και απάθεια. Λένε σε χρειάζομαι και δεν κάνουν βήμα να σε αρπάξουν από την μέση. Ο κόσμος ψεύδεται ευθαρσώς σε ξεχαρβαλωμένα κρεβάτια και παλιούς καναπέδες  μιλώντας για μεσογειακούς κυκλώνες  που σφυροκοπούν, αλλά στην πραγματικότητα είναι κυκλώνες  χωρίς μάτια και ύπουλες καταστροφές. Κυκλώνες που χαμηλώνουν ξαφνικά την ένταση από βαρεμάρα και μόνο, χωρίς φωτορυθμικά και εξτρίμ καταστάσεις. Μόνο με βροχές σαν ατέλειωτα κλάματα και σιωπηλές σκοτίες. Με όλα τα δέντρα και τις πινακίδες στην θέση τους, με λίγους αχτένιστους φοίνικες να πηγαίνουν βαρετά πέρα δώθε και κύματα που χασμουριούνται βγαίνοντας προς τα έξω, από βαρεμάρα και αυτά. Θέλω να δω τον κόσμο άνω κάτω να παλεύει να ξαναγίνει αληθινός. Θέλω μεγάλες φυσικές καταστροφές και όχι κινδυνολογίες για τις θεαματικότητες. Θέλω όταν λες σε χρειάζομαι να ματώνεις όπως τα ζώα στο δρόμο, όταν λες να ήσουν εδώ να το λες μέσα από μεγάλο πυρετό και ανημπόρια. Όταν περιμένεις κυκλώνες με το όνομα Ζορμπά να είσαι έτοιμος να χορέψεις πάνω από συντρίμμια μικρών καταστροφών. Θέλω αλήθειες από δω και πέρα. Ένα κόσμο  άνω κάτω , μα αληθινό.
Θέλω έναν  άνθρωπο, που να  μπορεί να σταματήσει την μηχανή του κόσμου.


https://www.youtube.com/watch?v=LKmrRhYYdq0

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν είναι μεγάλη η αλήθεια σου, Άννα, απλώς δε σε διαβάζει κανένας νέος.

Για δοκίμασε να πλησιάσεις κανέναν νέο και θα δεις ότι θα σε κάνουν πέρα.

Όλοι εμείς που σε διαβάζουμε, συνομήλικοί σου είμαστε, "κωλόγεροι" και "κωλόγριες".

Η αλήθεια αυτή είναι γνωστή από την πρώτη γενιά των ανθρώπων που περπάτησαν στη γη.

Όλοι τα ξέρουν, ελάχιστοι μιλάνε. Τι να πούμε, τα χάλια μας;

Όσο περνάνε τα χρόνια, όλα γίνονται χειρότερα. Μόνο τα προβλήματα δε λιγοστεύουν.

Εκεί που είσαι, ήμουνα, και εδώ που είμαι θα'ρθεις. Έτσι δε λένε;

Την πρώτη 20ετία δεν ξέρεις τι σου γίνεται.
Την δεύτερη 20ετία, προσπαθείς να καταλάβεις τι σου γίνεται.
Την τρίτη 20ετία έχεις καταλάβει πλέον τι σου γίνεται, αλλά στο μεταξύ έχεις χάσει τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου.
Και κατά την τελευταία 20ετία, μέχρι τα 80 (εάν καταφέρεις δηλαδή και φτάσεις μέχρι εκεί, λόγω καρδιάς, καρκίνου, αναπνευστικού, εγκεφαλικού, τροχαίων, δολοφονιών, κτλ...), έτσι όπως έχεις καταντήσει, δε θέλεις πια να ξέρεις τι σου γίνεται.

Τα νιάτα δεν είναι δυο φορές. Και ό,τι δεν σε σκοτώνει σε σακατεύει.

Ο καθένας κουβαλάει το δικό του υπαρξιακό δράμα. Τι να του πεις; Τον πόνο σου;

Και ποιος να σε ακούσει; Εσύ άκουγες όταν ήσουν μικρή; Τσου!

Ή μήπως νομίζεις ότι είχαν λύσεις; Γιατί εσύ έχεις;

Τι να αποφύγουν; Και τι σε έχουν για να σε ακούσουν; Μια ξένη είσαι.

Ή μήπως εσύ είσαι άψογη; Σκέψου σε πόσους δεν αρέσεις.

Στα ίδια σκατά βουλιάζουμε όλοι. Κουτσά στραβά πορευόμαστε.

Γιατί νομίζεις ότι τις φτιάχνανε τις θρησκείες, για πλάκα;
Γιατί νομίζεις ότι τις φτιάχναν τις φιλοσοφικές θεωρίες, για πλάκα;
Γιατί νομίζεις ότι τα φτιάχνανε τα μεγάλα έργα, για πλάκα;
Γιατί νομίζεις ότι τα φτιάχνανε τα έργα τέχνης, για πλάκα;
Γιατί νομίζεις ότι τα γράφανε τα βιβλία, για πλάκα;
Γιατί νομίζεις ότι τα φτιάχνανε τα κόμικς, για πλάκα;
Γιατί νομίζεις ότι κάποιοι αυτοκτονούν;

Για τον ίδιο λόγο που φτιάχνεις και εσυ τις ανάκατες μπαούτες σου από ό,τι να'ναι, όλα κολλημένα (στον τοίχο).

Γιατί η ζωή δεν αντέχεται. Είναι αφόρητη και πονάει πολύ.

Κάπως, πρέπει να βγει όλο αυτό, να εκφραστεί.

Οι άνθρωποι προσπαθούν να πιαστούν από κάτι. Έστω και ψέμα.

Γιατί το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη. Και εμείς τα κλωθογυρίζουμε, διαρκώς.

Ανώνυμος είπε...

Παλιά γεννοβολούσαν παιδιά από τα 12 και τα 15 τους. Που να προλάβουν και να σκεφτούν τι κάνανε.

Και όποιος τόλμαγε να μείνει άκληρος, γινότανε δακτυλοδεικτούμενος αποσυνάγωγος.

Τώρα ζούμε στην εποχή των παράλληλων μονολόγων. Στην εποχή της μοναξιάς.

There is a lot of freedom in loneliness, and a lot of loneliness in freedom.

Ο αιώνας μας είναι ακραίος. Αυτά που ζούμε εμείς είναι η εξαίρεση στην ιστορία, Αννούλα.

Ζούμε στην εποχή της πολυπλοκότητας. Όσο πιο παλιά, τόσο πιο απλά ήταν.
Ζούμε στην εποχή των μεγάλων πολέμων. Όσο πιο παλία, τόσο πιο μικροί πόλεμοι.
Ζούμε στην εποχή των αυτοματοποιημένων μηχανών. Όσο πιο παλία, τόσο πιο απλές.
Ζούμε στην εποχή των άκρων. Όσο πιο παλία, τόσο πιο ισορροπημένα.
Ζούμε όμως;

Η Αμαλία Καλυβίνου πέθανε, άδικα. Ποιος την θυμάται ακόμη από την μπλογκόσφαιρα;

Παιδιά έχεις; Τσου; Δεσποινίς ετών 39... Ακόμα ψάχνεις γκόμενο, ε;

Sorry, όχι γκόμενο. Insert another appropriate word.

Εσύ θες excitement, αλλά η άνθρωποι είναι κουρασμένοι.

Θέλεις τον ουρανό με τα άστρα. I got news for you, Candy!

Ο ουρανός με τα άστρα θέλει εκείνη την έφηβη με την δεμένη πλάτη και το βελούδινο πρόσωπο.

Πέρασε η μπογιά σου, Άννα. Δεν κολάζει. Κολλάει μόνο στα κολλάζ σου.

Μην ανησυχείς όμως, θα δεις σύντομα τον κόσμο άνω κάτω να παλεύει να μείνει ζωντανός.

Έρχεται 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος σε μια δεκαετία. Προσεχώς, θα έχουμε και άγρια νταβαντούρια με τους γείτονες.

Δεν θα σκοτωθείς εσύ. Κάποιοι άλλοι θα σκοτωθούν, ώστε να ζήσεις εσύ και να το δεις.

Άδικο, ε; Γιατί να σκοτωθώ εγώ, για να νιώσεις ζωντανή εσύ; Ε;

Τι είπες, Αννούλα; Δεν μου το ζήτησες; Ναι, αλλά ούτε και με απέτρεψες.

Μόνο ο Χάρος μπορεί να σταματήσει την μηχανή του κόσμου.

Παραληρώ; Ενώ εσύ, με τα συναισθηματικά σου παραληρήματα κάθε μήνα, τι κάνεις;

Θα ήταν VOICE OFF, αν έβαζες μόνο την εικόνα, χωρίς την κατεβατή παράγραφο πάρλα-μίρλα.

Μη ρωτάς ποιος είμαι και τι κάνω. Μη θίγεσαι. Μη πιάνεσαι από λέξεις. Μην κάνεις την ανήξερη. Έλα τώρα, μη κοροϊδευόμαστε! Μην αλλάζεις θέμα. Wake Up Little Susie.

Δες την ουσία όσων γράφω.

Αν ζεις ακόμα.


ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, άδεια πήρες, για να «μουτζουρώσεις» τον ξένο τοίχο;

nikkisa889 είπε...

Youre so cool! I dont suppose Ive learn something like this before. So nice to search out any individual with some original thoughts on this subject. realy thank you for starting this up. this website is something that is needed on the web, somebody with a bit of originality. useful job for bringing one thing new to the internet! online casinos for us players