Το ΠαΝ εΙνΑι Να ΑνΤεΞοΥμΕ

Φεύγει αργά αργά η χειμερία βραχνάδα. Αγκαλιές φωτός οι μέρες που πέρασαν και που περνάνε. Μαυρίζοντας τα μέλη μας στα ξέφωτα του αναπόσπαστου καλοκαιριού.
Περιμένω τον Μάη στο κατάφυτο μπαλκόνι μου και μονολογώ.
Βράζω χαμομήλι και το ρίχνω στα μαλλιά μου να ξανθύνουν όπως όταν ήμουν έφηβη. Ανοίγω τα παραθυρόφυλλα διάπλατα και συμμαζεύω το σπίτι με χορευτικές κινήσεις ακούγοντας Schubert. Η γειτονιά μου όλο αλλάζει. Σε λίγο θα ασφυκτιώ και εδώ. Άνθρωποι σκαρφαλωμένοι σε σκαλωσιές. Χτίζουν πολυκατοικίες. Μπαζώνουν τα ξέφωτα με άφθονο μπετόν. Όταν τους συναντάω τους προσπερνάω με το μπουφάν μου ανεβασμένο μέχρι τα μάτια και με κρύες σόλες σβήνω τον απόηχο των κομπρεσέρ που κάνουν τις φλέβες τους να τρέμουν.
Ανήσυχο, απελπισμένο φως μπαίνει από παντού. Ο κήπος κάτω έγινε πολύχρωμος.
Η γάτα μου όλο και μαδάει, κάποιες αλλεργίες γαργαλάνε το λαιμό και τα μάτια μου. Ευτυχώς έκανα το πρώτο μου μπάνιο το Μ.Σάββατο. Και αυτό είναι κάτι. Κάθε μέρα που βλέπω με φως, ονειρεύομαι τον τρελό Πιερό να με παίρνει τηλέφωνο και να δίνουμε ραντεβού στην μαρίνα Ζέας.
-Μια τέτοια ζωή θα σου πήγαινε.
-Μια Άννα Καρίνα θα μου πήγαινε. Μαζί κι ένα λαμπατέρ που θα έβγαζε κόκκινο φως στο παλιό ξύλινο κομοδίνο.

Έχω μια αγριάδα από τον βυθό μου φερμένη. Έμφυτη. Φοβιστική κάποιες στιγμές.
Αιχμηρή. Που μοιάζει με βροχή δυνατή σε γυμνό τραυματισμένο σώμα. Και τι πειράζει; Απλά κάθε φορά που σμίγω τα φρύδια μου με πολεμάει. Και γω το γράφω σαν αντίποινα. Δικιά μου και δικιά του.
Κι έξω η άνοιξη τεντώνεται και γω ξυρίζω τις μασχάλες της σιγοτραγουδώντας.
Και πλέω μαζί σου σε μια θάλασσα που από μακριά μοιάζει σα φρικαρισμένη, αλλά μέσα της είναι η πιο ήρεμη θάλασσα που συνάντησα ποτέ. Σε ακούω παρέα με τους γλάρους και όλα όσα μου λες, αν και τόσο αλλόκοτα, είναι κατανοητά. Σαν υπογράμμιση με φωσφοριζέ μαρκαδόρο.
Δεν με νοιάζει τίποτα, παρά μόνο ο έρωτας και η αγάπη. Καλύτερες πλάνες από αυτές που μας πλασάρουν. Κλωτσάω ότι με βαραίνει. Ανάερες σκέψεις πετάνε εδώ κι εκεί. Άνοιξη.
Θαυμάζω όλο τον κόσμο. Όλους τους ανθρώπους που τον απαρτίζουν. Χαζεύω τα περιγράμματα τους κάτω από αυτό το διαλυμένο φως. Θέλω να τους κάνω ταινία.
Να γράψω μουσική για αυτούς να τους εξυμνήσω με έναν τρόπο. Δικό μου τρόπο.
Έτσι, για να αποκατασταθεί η τρωθείσα ισορροπία μου.

28 Απρίλη. Ώρα 7 πρωινή. Ξυπνάω με έναν κόμπο στο λαιμό. Κοιτάω το ιλαρό φως που φονεύει τις γρίλιες. Ανασαίνω τα πρώτα σπαράγματα του Μάη με μια υποψία σκουριάς μέσα μου. Τα μάτια μου ακόμα κλειστά. Ο τρελός Πιερό μου πετάει τα σκεπάσματα και με ντύνει. Φτάνουμε στην μαρίνα. Ονειρεύομαι ότι διαπλέουμε την γεμάτη φάλαινες θάλασσα του Κορτές και πάμε μακριά πολύ.

Το παν είναι να αντέξουμε.