ApRiLsUn

Πίσω μου και οι πέμπτοι χαιρετισμοί, σαν μια μεγάλη γρατσουνιά στην πλάτη. Οι περισσότερες ώρες μου εξελίσσονται στην ανθισμένη μου βεράντα. Κάτω από τον ήλιο. Μεταβολίζω το φως. Το αφήνω να καίει μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα, σαν ξεχασμένο φωτάκι στο βάθος κάποιου χωλ. Το βράδυ ακάθεκτη συνεχίζω να συνομιλώ με πεζογράφους της δεκαετίας του 30.Τους κρύβω κάτω από το πάπλωμα και μέσα σε κάτι παλιές τρύπες καρφιών που χάσκουν χυδαία. Περνάνε σαν λεπτά πια οι μέρες και το χνώτο της Άνοιξης με κάνει ημίθεα. Κάποτε ο αέρας δυναμώνει. Απομεσήμερο και ότι έχω σχολάσει από τον σταθμό. Περπατάω με δυσκολία, κόντρα στον άνεμο. Τα μαλλιά μου ανακατωμένα σαν λεύκα πανιά ιστιοφόρου που ξεχαρβαλώνονται. Κάτι μου λες αλλά δεν μπορώ να σε ακούσω. Ο αέρας παίρνει τις λέξεις σου. Και αυτές κουρασμένες απ' τη χρήση, δεν υπακούουν. Δεν γυρίζουν πίσω ποτέ.

Όταν βγαίνω κάποια βράδια υπάρχουν στην συνάφεια της παρέας κάποιοι ρομαντικοί και εκτός χρόνου. Είναι αυτοί που θυμούνται ακόμα εποχές αντίστασης, σπουδών και ερώτων από την πολυπολιτισμική αύρα του Παρισιού στις δεκαετίες του εξήντα και του εβδομήντα και ξεσκονίζουν τα λάβαρα της επανάστασης. Επιστρέφω πάντοτε αργά. Πάντα ζαλισμένη και πάντα κοντά στο ξημέρωμα. Μισή γυναίκα, μισή εξωγήινη. Παρατηρώ μέσα από το τζάμι του αυτοκίνητου μου, τις αλλαγές του κόσμου. Στο κέντρο της Αθήνας σε άθλια γκέτο, στοιβαγμένοι ζουν αυτοί οι δυστυχείς. Μαχαίρια και οι ενέσεις. Μετανάστες μολυσματικοί, σχεδόν σηψαιμικοί και χωρίς ανθρώπινο σχήμα. Άνθρωποι ποντίκια, κοιμούνται σε βρώμικες κουβέρτες κάτω από τα αστέρια, ενώ αστρονόμοι εντόπισαν ομάδα πλανητών που μοιάζουν να περιφέρονται μόνοι στο Διάστημα. Στα στενά των Πατησίων, η νύχτα έπαιζε τα τραγούδια του Μάλερ για «τα νεκρά παιδιά».... Μας πήραν την Αθήνα. Όπως πάντα, έτσι και τώρα.

Τελειώνει και ο μήνας αυτός, πάει, εξέπνευσε θαρρώ. Απρίλης ξανθός η αλλαγή του. Έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι μαζί με το χρόνο. Έρχονται και φεύγουν τα νέα, οι αγάπες, οι αναμνήσεις οι σκιές, ο ενεστώτας που ξέραμε, ένα σωρό πράγματα. Κι έτσι κάπως, εν μέσω του Μεσαίωνα που μας πολιορκεί από παντού και χαζεύοντας, από τον λόφο Πανί, θάλασσα, λυμένα μαλλιά και πεταλούδες συνειδητοποιώ τελικά πως το λίγο το αντέχει κανείς. Αυτό που δεν αντέχει είναι το τίποτα.

σΤο ΚάΨιΜο ΤοΥ μΑρΤη

Λίγο μετά την εαρινή ισημερία και το πρόωρο Πάσχα. «Έαρ σαν πάντα», σε πείσμα των μουδιασμένων ημερών και του δηλητηριασμένου μέλλοντος. Λίγο πριν, και πολύ ξυστά στους τέταρτους χαιρετισμούς και στο ανθισμένο στέρνο σου. Αναπνέω κανονικά και κοιτάω με δέος τα καλειδοσκοπικά σου μάτια. Σκέφτομαι να σου φανερώσω μια μέρα την σκέψη μου καθώς θα πίνεις καφέ στο όρθιο, πίσω από την μεγάλη πικροδάφνη. Είσαι ο πιο όμορφος άντρας που κοίταξα ποτέ εδώ και χρόνια. Γεμίζω τα βάζα με λουλούδια, και χώνω βαθύτερα με τα δάχτυλά μου τα πρόωρα γεννητούρια κάποιων βλαστών στην βεράντα. Έξω η άνοιξη πλησιάζει με την θέρμη της το φωτοστέφανο που κρέμεται στραβό πάνω από τα ηλεκτρισμένα μου μαλλιά. Αϋπνίες τα βράδια, υπνηλία την μέρα και μια αέναη ερωτική διάθεση. Ήρθε.

Ακόμα στην αφαίρεση είμαι, στην εξαγωγή. Η εξαγωγή είναι τέχνη και πρέπει να ξέρεις πώς να την κάνεις. Παρατηρώ το πρόσωπο μου που αλλάζει μορφές και χρώματα. Κάθε φορά που εγκαταλείπω κάτι περπατάω πιο ανάλαφρη. Δίπλα μου κάνει μακροβούτι ένας μουδιασμένος και άναυδος κόσμος, βυθισμένος σε μαύρες σκέψεις και καταθλιπτικές διαπιστώσεις. Δουλεύουμε 30 λεπτά για ένα χάμπουργκερ, 13 λεπτά για ένα κιλό ψωμί, 27 λεπτά για ένα κιλό ρύζι, 24,5 ώρες για ένα iPod.Τίποτε δεν είναι όπως πριν. Κάθε πρωί αποχαιρετώ την Ελλάδα που ήξερα και κάθε βράδυ την κηδεύω. Κλαίω σιωπηλά πάνω από το λευκό κουφάρι της, βλέποντας φωτογραφίες των παιδικών μου χρόνων. Παρατηρώντας μέσα σε αυτές ανεξίτηλα χαμόγελα, πρόσωπα γνώριμα ανύπαρκτα πια, αχρησιμοποίητες θάλασσες και χιλιάδες αστερισμούς. Ξαναγυρίζω σε μέρη γεμάτα φως και αντεστραμμένο μπλε, μέσα σε χιλιάδες χρυσαφένιες κλωστές που κρέμονταν από μια αφροδίσια δύση. Όλα ακρωτηριασμένα και μωβ.

Στην τηλεόραση εξελίσσεται κάθε βράδυ, στο καθιερωμένο ραντεβού του ζόφου, η ίδια παράσταση. Ιλαρές χορογραφίες ενός πολιτικού αυτισμού, εδώ και χρόνια. Ο κόσμος καίγεται μα κάποιοι ζούνε κανονικά. Επεκτείνουν την συνέχεια τους μέσα από αυτοσχέδιες σχέσεις-κροτίδες, με ημερομηνία λήξεως. Γενναίοι άνθρωποι. Στον κόσμο τους.

Αναμένω το πυροτέχνημα του έαρος. Θαμπή και σχεδόν ασυγκίνητη. Ο ήλιος πυρπολεί τα λυτά μου μαλλιά και καθώς η χώρα διολισθαίνει στην άβυσσο, συνεχίζω μηχανικά να ψάχνω την ωραία πλευρά της ζωής.

ΑπOχΡώΝ λΟγΟς

Κοντεύουν και οι δεύτεροι χαιρετισμοί. Περπατάνε σαν τα καβούρια πλάγια, κάτω από τα σεντόνια μου τις νύχτες. Οι άνθρωποι λίγοι τη νύχτα αυτή. Μοιάζουν με αραιές τρίχες κεφαλιού. Σκόρπιοι εδώ σκόρπιοι εκεί. Μιλούνε χαμηλόφωνα όλο και πιο συχνά, γέρνοντας σαν σπασμένα κλαριά, όσο πιο κοντά μπορούν στο αυτί του άλλου. Παρατηρώ αυτά τα βυζαντινά κατάλοιπα, συνομωσίας του έθνους και χασμουριέμαι αθόρυβα καθώς περιμένω ταξί. Περασμένες 4 και μόλις έχω φύγει από το σπίτι σου. Το φεγγάρι αρχίζει και φουσκώνει σαν ζυμάρι στο φούρνο. Το βλέπω να ανασαίνει όλο και πιο γρήγορα και το χνώτο του μου ηλεκτρίζει τα μαλλιά. Σταματάει ένα ταξί. Ξεχνώ ότι το περιμένω. Λέω σε σπαστά ελληνικά το μέρος που θέλω να πάω. Με πιάνει νευρικό. Κρύβω το στόμα μου μέσα στο ζιβάγκο γρήγορα. Μυρίζω κάτι από σένα, απροσδιόριστο. Το σώμα μου ακόμα έχει το βάρος σου. Ξαπλώνω πίσω για να το ξαναβρώ. Από τα παιδικά μου χρόνια το σημείο επαφής μου με την πραγματικότητα ήταν πολύ ασθενικό. Και όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ χάνεται και με αποδεσμεύει. Δεν μου χωράνε ευθύνες, ούτε μεγάλα όνειρα. Δεν έχω πολλές δικαιολογίες για τα αλλόκοτα ξεσπάσματα μου. Καμιά ανοχή στους ηλίθιους και καμιά διαθεσιμότητα για τους συναισθηματικούς. Περιφρονώ αυτούς που πιστεύουν πως δεν είναι τιποτένιοι και χυδαίοι. Που νομίζουν πως είναι φυσιολογικοί και ανήκουν στο μέσο όρο. Έρχομαι πάντα και τους το χαλάω. Τους ξεβολεύω με την σπάθα της αλήθειας και έτσι χαλάω αυτή την ψευδαίσθηση της ουδετερότητας τους. Και έπειτα το βάζουν στα πόδια και με παρομοιάζουν με την Rosa Luxemburg.Επειδή λέω την αλήθεια, και με φωνή μπάσα και δυνατή τους τονίζω πόσο τιποτένιοι και χυδαίοι είναι, επειδή πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα μας θεώρει τιποτένιους και χυδαίους. Κι έτσι κάπως συνεχίζεται οι αλυσίδα της περιφρόνησης. Χωρίς κανείς να μπορεί να πάρει πίσω αυτά που έχει κάνει και έχει πει. Κανείς.

Δεύτεροι χαιρετισμοί λοιπόν και το άρωμα των τρίτων ελευθερώνεται ήδη από τις ρωγμές του ουρανού και εξατμίζεται στον καφενέ που βρίσκεται στην γωνία. Και αυτή η άνοιξη, όπως όλα, θα μοιάζει με ξεθυμασμένη coca cola που τελικά θα χύσεις αντί να πιεις. Μα εγώ προτιμώ τα κρεσέντα και την ζωή μου μια ζωή γεμάτη με αποτυχίες και απορρίψεις παρά με απωθημένα.

ΕκΘεΣη ΟυΤοΠιΑ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

(άρθρο 8 Ν.1599/1986)

Η ακρίβεια των στοιχείων που υποβάλλονται με αυτή τη δήλωση μπορεί να ελεγχθεί με βάση το αρχείο άλλων υπηρεσιών (άρθρο 8 παρ. 4 Ν. 1599/1986)

ΠΡΟΣ(1): ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΤ’ ΟΙΚΩΝ

Ο – Η Όνομα: ΟΥΤΟΠΙΑ Επώνυμο: ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Όνομα και Επώνυμο Πατέρα: ου+τόπος

Όνομα και Επώνυμο Μητέρας: Ευτοπία

Ημερομηνία γέννησης(2): αΝΕΚΑΘΕΝ

Τόπος Γέννησης: ΑΝΘΡΩΠΙΝΟς ΝΟΥς

Αριθμός Δελτίου Ταυτότητας: Τηλ: -

Τόπος Κατοικίας: ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ Οδός: Κεραμεικού Αριθ: 88 ΤΚ: -

Αρ. Τηλεομοιοτύπου (Fax): - Δ/νση Ηλεκτρ. Ταχυδρομείου

(Εmail): -

Με ατομική μου ευθύνη και γνωρίζοντας τις κυρώσεις (3), που προβλέπονται από τις διατάξεις της παρ. 6 του άρθρου 22 του Ν. 1599/1986, δηλώνω ότι:

Εγώ η κυρία Ουτοπία,σας επιτρέπω την είσοδο στην οικεία μου με την προϋπόθεση να την σεβαστείτε..

Στον χώρο αυτό κατασκευάζω νέους χάρτες, μπαλώνω τις τρύπες της ιστορικής συνειδήσεως και μαγειρεύω κατασκευές καινούργιων κόσμων. Αναπαράγομαι με ιδέες τις οποίες γεννάω και κρύβω μέσα μου με μικρές πολύχρωμες εκρήξεις ελπίδας για να τις συντηρώ. Κυρίως μέσα μου. Εκεί πρέπει να έχω τα σχέδια για να τις ανοικοδομήσω μετά. Όταν θα έρθει η ώρα.

Βελτιώνω την ουράνια γεωγραφία και προσθέτω νέους πλανήτες όλο και πιο κοντά μας σε περίπτωση που κάποτε το ανθρώπινο είδος πάρει την απόφαση να μετοικίσει.

Πλέκω πολιτικά συστήματα εκ νέου και στην τηλεόραση μου βλέπω ντοκιμαντέρ για την έννοια της ουτοπίας και άλλοτε ντοκιμαντέρ για την χαμένη Ατλαντίδα που τόσο νοσταλγώ.

Ανά τους αιώνες έχω συνάψει σχέσεις με τον Πλάτωνα τον Τόµας Μορ, τον Τοµάσο Καµπανέλα και τον Εντουαρντ Μπέλαµι. Τελευταία με όλα αυτά που γίνονται μελαγχολώ όλο και περισσότερο. Ξυπνάω νωρίς με μια δυσφορία στο στήθος και τραβώ τις κουρτίνες να δω αν ξημέρωσε.

Έξω ο κόσμος να θυμάστε καταστρέφεται. Βιώνω το τέλος όσων ήξερα με τρόπο διαφορετικό. Και με μια απόκοσμη αξιοπρέπεια.

Προτείνω λοιπόν να πληρώσουμε με ανεξέλεγκτη παράγωγη ονείρων τα χρέη μας και να χαϊδέψουμε και πάλι το χέρι της γηραιάς ελπίδας

Δεν υπάρχει ιστορική συνείδηση χωρίς ελπίδα. Αλλιώς θα είναι αδύνατον να φανταστούµε ξανά το μέλλον. Θα αντέξουμε. Για λίγο θα είναι. Μέχρι να βελτιωθεί ο κόσμος.

Ημερομηνία: 20 /01/ 2012

Ο – Η Δηλ.

Ένα πειραματικό project 30 και πλέον καλλιτεχνών, επιμελητών και θεωρητικών που διερευνούν και προσεγγίζουν την έννοια της ουτοπίας μέσα από μια πληθώρα καλλιτεχνικών μέσων.

Ο Ορίζοντας Γεγονότων είναι μία κολεκτίβα που ανακατεύει ζωή, τέχνη και ανθρώπους. Συνεπής στο στόχο του, παρουσιάζει με την έκθεση αυτή ένα νέο χώρο, στην οδό Κεραμεικού 88, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, μια πετρόκτιστη αθηναϊκή οικία του 19^ου αιώνα, υπο ανακατασκευή που φιλοδοξεί να στεγάσει ανησυχίες καλλιτεχνών και να μετασκευασθεί έτσι σε ένα χώρο εκπολιτισμού της πραγματικότητας.

Το project της «Ουτοπίας» στήνεται και υπάρχει παράλληλα με τις εργασίες στο χώρο που έχουν ενσωματωθεί στο σκεπτικό και την ταυτότητα της έκθεσης, σε ένα εν εξελίξει εγχείρημα

Η έκθεση διαρθρώνεται στους 12 χώρους-δωμάτια του κτηρίου με εικαστικά έργα, δρώμενα και δράσεις, video προβολές, μουσική, εγκαταστάσεις, συνθέτoντας ένα ουτοπικό περιβάλλον και δημιουργώντας μια πολύπλευρη εμπειρία.

Συμμετέχουν οι:

Μαρία Αποστολοπούλου, Πάνος Αρχολέκας, Αλέξης Δάρας, Άννα Δημητρίου, Χριστίνα Έλενα Δοσίου, Μαρία Δουκάκη, Ελένη Δούκη, Μαρίλη Ζαρκάδα, Μαριλένα Ζολώτα, Αναστασία Καπινιάρη, Κώστας Κολημένος, Αγγελική Κορκού, Σοφία Κοψίδου, Ρίκα Κριθαρά, Παναγιώτα Λευκαδίτη, Nicholas Liber (Νίκος Λυμπερόπουλος), Λίτσα Μουσούλη, Σταματίνα Πάλμου, Δέσποινα Πανταζή, Γιάννης Παρασκευόπουλος, Μάριος Πασχάλης, Ίων Πανόπουλος, ομάδα Ποίηση στην εποχή της Εκποίησης, Μάρη Προύζου, Ηλίας Ταμπακέας,Τάκης Τσακαλίδης, Δημήτρης Φόρτσας, ομάδα Φωτοερευνητές (Κίμων Αξαόπουλος, Αλεξάνδρα Γεωργίου, Σοφία Κασινα, Ελένη Παγώνη, Μαίρη Παλαιολόγου, Μελίνα Πατρικίου, Δημήτρης Ρίζος, Σταύρος Σόρογκας, Αλέκος Τσάμπας), Χαρίκλεια Χάρη

Επιμέλεια: Άννα Χασανάκου

Εγκαίνια: Παρασκευή 20 και Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012, στις 19:00.

Διάρκεια Έκθεσης: 20 Ιανουαρίου έως 5 Φεβρουαρίου 2012

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 18:00 – 21:00, Σάββατο και Κυριακή 11:00 – 21:00

Διεύθυνση: Κεραμεικού 88, Αθήνα

Πληροφορίες: orizontasgegonotwn.blogspot.com

Katehaki54@yahoo.gr

http://photosynth.net/view.aspx?cid=e21c0def-fc3a-4033-8b59-42afecdf9d65&m=false&i=0%3A0%3A0&c=0%3A0%3A0&z=519.615242270663&d=-1.34357811240952%3A-1.34451717330491%3A-1.11658705829398&p=0%3A0&t=False%CE%84