Παρασκευή, Δεκεμβρίου 31, 2021

jAnUaRy FoOtAgE

Τα χέρια μου είναι παγωμένα, άλλα δεν με ενοχλεί όπως παλιά μιας και δεν χαϊδεύω κανέναν πια. Το φώς του χαμηλού μεσημεριού, ένα έντονο πορτοκαλί σαν σπλαχνικό υγρό με διάχυτα λευκά νήματα μου καίει τους πόρους. Δεν περιμένω κάτι. Διαχειρίζομαι το τίποτα φορώντας ένα κυπαρισσί πουλόβερ όλες τις γιορτές. Το φως καταρριχάται και χάνεται σε σκοτεινές γωνίες. Καταπίνω αέρινους κόμπους που κάνουν ένα περίεργο ήχο, σα να σπάνε ξεχασμένα υπολείμματα εγκατάλειψης. Άλλοι το ονομάζουν απουσία οξυγόνου, άλλοι στρες.
Νύχτα παρά νύχτα ονειρεύομαι πώς ζουν όλοι οι πεθαμένοι, ιδίως ο πατέρας. Τους συναντώ σε σπίτια παλιά, που δεν υπάρχουν πια, να διαβάζουν εφημερίδα με ένα φλιτζάνι ελληνικό καφέ στο πλάι του αντίχειρα. Συχνά οι πεθαμένοι μου μιλούν, με συμβουλεύουν για να ακριβολογώ, και έτσι μπορώ να ξανακούω την αγαπημένη φωνή τους, κι άλλες φορές με πλαστικά πιρούνια (σαν κι αυτά που έβγαζε η γιαγιά όταν σερβίριζε τα απογευματινά φρούτα) τρυπούν το θαλασσί μπαλόνι της λήθης μου. Ξυπνάω με μια δίψα τεράστια. Την ίδια δίψα που είχα όταν ήμουν παιδί μετά τον απογευματινό ύπνο. Άλλα δεν θέλω νερό για να την σβήσω. Θέλω αγάπη και 4 πακέτα ξεβαφτικά μαντηλάκια με υαλουρονικό για τη ζημία που κάνουν τα δάκρυα στο μακιγιάζ των εορτών. Ακόμα Χριστούγεννα γύρω.Αναβοσβήνουν τα φώτα στα δέντρα των σπιτιών σαν χαλασμένα φανάρια. Που και που ένα ασθενοφόρο περνά. Το ίδιο αδιέξοδο, η ίδια κρυάδα στην ψυχή. Κυκλοφορώ αμέριμνη με ανοιχτό το τραύμα μου προσπαθώντας να το χωρίσω σε εκείνα τα παπούτσια που είναι ένα νούμερο μεγαλύτερο και να περπατώ ευθεία ανάμεσα στις συνευρέσεις των ζωντανών. Σα να μην συμβαίνει τίποτα. Όμως πάντα κάτι συμβαίνει και το τραύμα σαν τσούχτρα πάλλεται και μου δαγκώνει την Αχίλλειο πτέρνα.
Μια αχνογάλανη γυναικεία γραφή από το έτος 1978 μας έχει πολλά χρόνια, το δέντρο στο σαλόνι είναι αληθινό, οι μπάλες γυάλινες, κόκκινες και μπλε και το γάλα με τα μπισκότα για τον Αϊ Βασίλη φωσφορίζουν στην χαμηλή ροτόντα. Τα κοιτώ με τα τότε παιδικά μου μάτια, μέχρι που τα μάτια πρήζονται και μεγαλώνουν και γίνονται μαύρες τρύπες που καταπίνουν όλα τα χρόνια που μπόλιασα μαζί με τα σκουλήκια της αποσύνθεσης που βγαίνουν από τα μπισκότα του '78 καθώς τρώνε όλα τα γράμματα που μπορώ να διακρίνω : «Μιράντα». Έτσι θα ήθελα να έλεγαν την αδελφή μου, αν ποτέ.
Δεν είναι οι γιορτές ωραίες για όλο τον κόσμο, κι όπως ήδη ξέρετε σε κάποιους η άχνη από τους κουραμπιέδες κάθεται στο λαιμό. Κάθε χρόνο.
Δεν βαριέστε, καλή χρονιά που είθισται να λέμε. Κι εύχομαι αυτό που θελήσαμε παράφορα και μας αγνόησε να αλλάξει γνώμη και να τρέξει πίσω μας να ψάξει να μας βρει .

1 σχόλιο:

Χριτς Χριτς είπε...

Έκθεση Κολάζ(ει λυπημένους)
της
Άννας Δημητρίου

Με Θέμα: “Από τον CORONA BOREALIS στον CORONA VIRUS” (μία Corona Extra™ δρόμος)

«Μια ρετροσπεκτίβα του έργου ζωής της ταλαντούχας και καταξιωμένης Άννας Δημητρίου (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο) και ένα, διαχρονικά, επίκαιρο μήνυμα, αναζητώντας την Ευτυχία Κατρακυλάνθη στην δυστυχία του να ζεις, ενω “όλα τριγύρω αλλάζουνε, μα όλα παρόμοια μένουν”, κατά την διάρκεια των τελευταίων, παρακμιακών, δυστοπικών ημερών της αναβιωμένης (υπό την Δυναστεία των Rothschilds) Ελληνορωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μία βαθιά και οξυδερκής ματιά από τις γκρίζες ρωγμές του ενδιάμεσου χαρακώματος, αγνάντι στην αιώνια μάχη μεταξύ της δόμησης και της αποδόμησης, της ένωσης και της απένωσης, του Εμείς και Εγώ, του Καλού και του Κακού. Ο πόλεμος του νοήματος της ανθρώπινης υπάρξεως από την σκοπιά της (απ)ουσίας, όταν ο Έρως -η συνεκτική, μυθολογική δύναμις των πάντων- απουσιάζει. Ένας αριστουργηματικός απολογισμός των πεπραγμένων της Καλλιτέχνιδος με την απαράμιλλη, εικονοπλαστική δεινότητα· η αέναη, χρωματική έλιξις των εποχών στο γκριζωπό σημείο, όπου οι επαλλάσουσες τομές αυτών συναντιώνται ως κύκλος φαύλος, και το μάταιο της φυγής από αυτόν, λίγο πριν την αυλαία μιας ασθμαίνουσας ανθρωπότητος, η οποία ουδέποτε ενηλικιώθηκε, ούσα βάρβαρη και ζωώδης στα πρόθυρα της αυτοκαταστροφής από ένα ιό που επινοήσε για να αυτοδηλητηριαστεί, νιώθωντας την αδήριτη ανάγκη ενσυναίσθησης της αναζωογονητικής σπίθας μιας τελευταίας, σπαραξικάρδιας, μυοκαρδιτικής εμπειρίας, ως απάντηση στο συναρπαστικό ερώτημα “υπάρχει ζωή, πριν τον θάνατο;”». Τεχνόδραμα, αρ. τεύχος 666.

https://i.postimg.cc/QjgNKgdL/CORONABOREALIS-CORONAVIRUS-4-SEASONS-FOUNDFOOTAGE.png

Η «Ρετροσπεκτίβα» τιμήθηκε από την Γαλλική Ακαδημία Τέχνης με το ύψιστο βραβείο Ολάζ.

Επίτιμος καλεσμένος: Η τιμία και υπεραγία, θαυματουργή Ζώνη του Λυκόφωτος.

Προλογίζει: Ο Κανένας, ο Πουθενάς, ο Ποτένας, ο Τίποτες, η Καμαίτια και η Ούτροπος.

Χρόνος ενάρξεως και λήξεως εκθέσεως: 32 Δεκεμβρίου έως 29 Φεβρουαρίου 2022.

Τόπος: VOICE OFF - SIGHT ON, Χώρος Τέχνης & Απραξίας, Αίθουσα* Καμία υπ' αρ. 0.

Επιμέλεια εκθέσεως “FOUND FOOTAGE 3D”: Χριτς Χριτς.

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά (διανυκτερεύουσα και τις νύχτες σε ασπρόμαυρο).

Μουσική υπόκρουση: https://www.youtube.com/watch?v=VIbIHxKh9bk ™©®℠.

Η έκθεση διοργανώνεται άνευ αιτίας και σκοπού, ψευδαισθησιακώς και κατ' εξαίρεσιν.

Η είσοδος είναι δωρεάν, αυστηρώς, άνευ προσωπίδων**, ωτοασπίδων και παρωπίδων.

Τα έσοδα της εκθέσεως θα διατεθούν δια την ανέγερσιν του Νοσοκομείου Ψυχής.

Τα έργα δεν διατίθενται προς πώλησιν, αλλά διατίθενται προς (θυρο/τοιχο)κόλλησιν.

Τα έργα αποστέλλονται με ταχυδρομικό περιστέρι: Πληροφορίες εντός της γραμματείας.

Τηλ. αριθμός έκτακτης ανάγκης: +30 0000000000 FAX: *του-τού του-τού*

Achtung (!), προς αλλεργικούς: Η έκθεση Τέχνης μυρίζει σαν την πρώτη μέρα κάθε εποχής.

Disclaimer: Η έκθεση Τέχνης αντενδείκνυται δια τους πάσχοντες απο αχρωματοψίαν.

Σήμανση: Αυστηρώς, ακατάλληλη δια τους ακατάλληλους, απαραίτητη η ψυχική συναίνεση.

Μέγας Χορηγός: Μοναξιά™©®℠, Έμπνευσις™©®℠, Χαρμολύπη™©®℠, Κλαυσίγελος™©®℠.


*Ο χώρος κλιματίζεται από τα σημεία των καιρών.
**Οι συμμετέχοντες και οι συμμετέχουσες δεσμεύονται, δια όρκου, ώστε να τηρήσουν την ανωνυμία αυτών, διαφυλάττοντας την προσωπίδα της ψυχής τους, μετά την έξοδο από τον εκθεσιακό χώρο. Η αποκάλυψη της ψυχής άνευ προσωπίδας τιμωρείται, αυστηρώς, εκ των οργάνων της Εννόμου (Νέας) Τάξεως (Πραγμάτων).

Sold out.-