ΕκΘεΣη ΟυΤοΠιΑ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

(άρθρο 8 Ν.1599/1986)

Η ακρίβεια των στοιχείων που υποβάλλονται με αυτή τη δήλωση μπορεί να ελεγχθεί με βάση το αρχείο άλλων υπηρεσιών (άρθρο 8 παρ. 4 Ν. 1599/1986)

ΠΡΟΣ(1): ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΤ’ ΟΙΚΩΝ

Ο – Η Όνομα: ΟΥΤΟΠΙΑ Επώνυμο: ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Όνομα και Επώνυμο Πατέρα: ου+τόπος

Όνομα και Επώνυμο Μητέρας: Ευτοπία

Ημερομηνία γέννησης(2): αΝΕΚΑΘΕΝ

Τόπος Γέννησης: ΑΝΘΡΩΠΙΝΟς ΝΟΥς

Αριθμός Δελτίου Ταυτότητας: Τηλ: -

Τόπος Κατοικίας: ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ Οδός: Κεραμεικού Αριθ: 88 ΤΚ: -

Αρ. Τηλεομοιοτύπου (Fax): - Δ/νση Ηλεκτρ. Ταχυδρομείου

(Εmail): -

Με ατομική μου ευθύνη και γνωρίζοντας τις κυρώσεις (3), που προβλέπονται από τις διατάξεις της παρ. 6 του άρθρου 22 του Ν. 1599/1986, δηλώνω ότι:

Εγώ η κυρία Ουτοπία,σας επιτρέπω την είσοδο στην οικεία μου με την προϋπόθεση να την σεβαστείτε..

Στον χώρο αυτό κατασκευάζω νέους χάρτες, μπαλώνω τις τρύπες της ιστορικής συνειδήσεως και μαγειρεύω κατασκευές καινούργιων κόσμων. Αναπαράγομαι με ιδέες τις οποίες γεννάω και κρύβω μέσα μου με μικρές πολύχρωμες εκρήξεις ελπίδας για να τις συντηρώ. Κυρίως μέσα μου. Εκεί πρέπει να έχω τα σχέδια για να τις ανοικοδομήσω μετά. Όταν θα έρθει η ώρα.

Βελτιώνω την ουράνια γεωγραφία και προσθέτω νέους πλανήτες όλο και πιο κοντά μας σε περίπτωση που κάποτε το ανθρώπινο είδος πάρει την απόφαση να μετοικίσει.

Πλέκω πολιτικά συστήματα εκ νέου και στην τηλεόραση μου βλέπω ντοκιμαντέρ για την έννοια της ουτοπίας και άλλοτε ντοκιμαντέρ για την χαμένη Ατλαντίδα που τόσο νοσταλγώ.

Ανά τους αιώνες έχω συνάψει σχέσεις με τον Πλάτωνα τον Τόµας Μορ, τον Τοµάσο Καµπανέλα και τον Εντουαρντ Μπέλαµι. Τελευταία με όλα αυτά που γίνονται μελαγχολώ όλο και περισσότερο. Ξυπνάω νωρίς με μια δυσφορία στο στήθος και τραβώ τις κουρτίνες να δω αν ξημέρωσε.

Έξω ο κόσμος να θυμάστε καταστρέφεται. Βιώνω το τέλος όσων ήξερα με τρόπο διαφορετικό. Και με μια απόκοσμη αξιοπρέπεια.

Προτείνω λοιπόν να πληρώσουμε με ανεξέλεγκτη παράγωγη ονείρων τα χρέη μας και να χαϊδέψουμε και πάλι το χέρι της γηραιάς ελπίδας

Δεν υπάρχει ιστορική συνείδηση χωρίς ελπίδα. Αλλιώς θα είναι αδύνατον να φανταστούµε ξανά το μέλλον. Θα αντέξουμε. Για λίγο θα είναι. Μέχρι να βελτιωθεί ο κόσμος.

Ημερομηνία: 20 /01/ 2012

Ο – Η Δηλ.

Ένα πειραματικό project 30 και πλέον καλλιτεχνών, επιμελητών και θεωρητικών που διερευνούν και προσεγγίζουν την έννοια της ουτοπίας μέσα από μια πληθώρα καλλιτεχνικών μέσων.

Ο Ορίζοντας Γεγονότων είναι μία κολεκτίβα που ανακατεύει ζωή, τέχνη και ανθρώπους. Συνεπής στο στόχο του, παρουσιάζει με την έκθεση αυτή ένα νέο χώρο, στην οδό Κεραμεικού 88, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, μια πετρόκτιστη αθηναϊκή οικία του 19^ου αιώνα, υπο ανακατασκευή που φιλοδοξεί να στεγάσει ανησυχίες καλλιτεχνών και να μετασκευασθεί έτσι σε ένα χώρο εκπολιτισμού της πραγματικότητας.

Το project της «Ουτοπίας» στήνεται και υπάρχει παράλληλα με τις εργασίες στο χώρο που έχουν ενσωματωθεί στο σκεπτικό και την ταυτότητα της έκθεσης, σε ένα εν εξελίξει εγχείρημα

Η έκθεση διαρθρώνεται στους 12 χώρους-δωμάτια του κτηρίου με εικαστικά έργα, δρώμενα και δράσεις, video προβολές, μουσική, εγκαταστάσεις, συνθέτoντας ένα ουτοπικό περιβάλλον και δημιουργώντας μια πολύπλευρη εμπειρία.

Συμμετέχουν οι:

Μαρία Αποστολοπούλου, Πάνος Αρχολέκας, Αλέξης Δάρας, Άννα Δημητρίου, Χριστίνα Έλενα Δοσίου, Μαρία Δουκάκη, Ελένη Δούκη, Μαρίλη Ζαρκάδα, Μαριλένα Ζολώτα, Αναστασία Καπινιάρη, Κώστας Κολημένος, Αγγελική Κορκού, Σοφία Κοψίδου, Ρίκα Κριθαρά, Παναγιώτα Λευκαδίτη, Nicholas Liber (Νίκος Λυμπερόπουλος), Λίτσα Μουσούλη, Σταματίνα Πάλμου, Δέσποινα Πανταζή, Γιάννης Παρασκευόπουλος, Μάριος Πασχάλης, Ίων Πανόπουλος, ομάδα Ποίηση στην εποχή της Εκποίησης, Μάρη Προύζου, Ηλίας Ταμπακέας,Τάκης Τσακαλίδης, Δημήτρης Φόρτσας, ομάδα Φωτοερευνητές (Κίμων Αξαόπουλος, Αλεξάνδρα Γεωργίου, Σοφία Κασινα, Ελένη Παγώνη, Μαίρη Παλαιολόγου, Μελίνα Πατρικίου, Δημήτρης Ρίζος, Σταύρος Σόρογκας, Αλέκος Τσάμπας), Χαρίκλεια Χάρη

Επιμέλεια: Άννα Χασανάκου

Εγκαίνια: Παρασκευή 20 και Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012, στις 19:00.

Διάρκεια Έκθεσης: 20 Ιανουαρίου έως 5 Φεβρουαρίου 2012

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 18:00 – 21:00, Σάββατο και Κυριακή 11:00 – 21:00

Διεύθυνση: Κεραμεικού 88, Αθήνα

Πληροφορίες: orizontasgegonotwn.blogspot.com

Katehaki54@yahoo.gr

http://photosynth.net/view.aspx?cid=e21c0def-fc3a-4033-8b59-42afecdf9d65&m=false&i=0%3A0%3A0&c=0%3A0%3A0&z=519.615242270663&d=-1.34357811240952%3A-1.34451717330491%3A-1.11658705829398&p=0%3A0&t=False%CE%84

***2012*** WhO cArEs ?

Καμία φορά , ιδίως τα Σάββατα, τρέχουν τα μάτια μου νοσταλγία. Έξω από το παράθυρο το φεγγάρι βάζει όλα τα κουράγια του για να γίνει ολόγιομο. Το δέντρο στολισμένο σαν σχιζοφρενής πύργος έλεγχου αναβοσβήνει στα σκοτάδια του σαλονιού και του ύπνου μου. Είχα καιρό να γράψω γιατί χάζευα τις ανοιξιάτικες ανταύγειες του Δεκέμβρη κάτω από τα παπλώματα. Πάνω στους λόφους, κάτω από τα δέντρα που αρνούνται να ρίξουν τα φύλλα τους, μέσα από νυχτερινά πλάνα. Χάζευα τον ουρανό με τα σύννεφα, χωρίς τα σύννεφα, την βροχή πάνω στα ρούχα μου, πάνω στα τζάμια των αυτοκινήτων. Χάζευα τα πουλιά που όλο έφευγαν ποιος ξέρει για πού. Μια μεγάλη αφηρημάδα ήμουν τον τελευταίο καιρό και που μυαλό για γράψιμο. Έστω αυτές τις λίγες αράδες του μήνα.

Τώρα όμως που φεύγει αυτός ο χρόνος είπα να γράψω κάτι. Κάτι ολοστρόγγυλο και γυαλιστερό σαν ασπίδα. Κάτι που θα με προστατέψει, πριν μπει ο καινούργιος με τα σπαθιά και τις φωτιές και τα ξεκάνει όλα. Και έτσι την ώρα που έφευγε η Λουκία για το τελευταίο ταξίδι της, πήρα τα κιάλια από τα χέρια των άστρων και ξαναβρήκα αυτούς που έχασα. Έπειτα έφτιαξα πρόχειρες γέφυρες στο χάος και επικοινώνησα με τους μεγάλους θυμούς μου. Και έγινε η μέρα υπέρλαμπρη με μουσικές χορευτικές. Το σώμα στη διαπασών. Κανένας γδούπος, κανένα κλάμα ούτε κανένας οδυρμός δεν ακούγεται. Το σώμα στη διαπασών. Έτσι του πρέπει λες. Μα ότι κι αν εσύ μου λες εγώ βλέπω τον κόσμο φοβισμένο -σαν μικρό παιδί που κλείνει τ' αυτιά του όταν αστράφτει, για να μην ακούει τις βροντές. Βλέπω μια ραγδαία επιδείνωση που σαν επιθετικός ιός μας καταβάλει και χάνουμε την τόλμη του να ζήσουμε από το σημείο Α στο σημείο Β.

Χτες ονειρεύτηκα τον ουρανό μιας πόλης κατακόκκινο με λίγο πορτοκαλί. Έσκαγε σαν έκρηξη το χρώμα αυτό μέσα από κάτι μαζεμένα μολυβί σύννεφα. Και έπειτα έπεφταν αστραπές και κεραυνοί. Ήμασταν μέσα σε ένα μικρό μαύρο αυτοκίνητο χαμένοι σε κάτι στενά. Στενά μιας πόλης που δεν έχω ποτέ μου βρεθεί. Θύμιζε λίγο san chiminiano. Ο ουρανός συνέχιζε να ερεθίζεται και ένας κόκκινος Ήλιος υποσχέθηκε μαζί με την γκριζάδα των σύννεφων μια καταιγίδα που ποτέ δεν ήρθε. Αντίθετα κεραυνοί πέφτανε παντού ολόγυρα μας. Μέχρι που κάποιος μας χτύπησε και το σώμα μου γέμισε φως και πόνο και το στόμα μου μια γεύση ηλεκτρισμένης σκουριάς. Ξύπνησα και ανέπνεα αργά. Πονούσε η μέση μου και το μόνο που σκέφτηκα ήταν πόσο τυχερή είμαι που ζω έτσι στα όνειρα. Άφθαρτη, ατρόμητη και τόσο οικεία. Και πάντα όταν σηκώνομαι από το κρεβάτι μετά από κάτι τέτοια όνειρα, προσπαθώ να μην ξεχάσω. Προσπαθώ να μην συγχωρήσω. Αυτή τη φορά αρνούμαι συνειδητά να αφήσω χώρο για εξωτερικούς εισβολείς συναισθήματος. Η μοναξιά αν δεν έχει τίμημα, δεν αξίζει σαν συνθήκη δημιουργίας. Πάω να ανακαινίσω χωρίς φασαρία λοιπόν τον κόσμο. Εσύ από δίπλα. Δυο τρία σταθερά σημεία, ακλόνητα, στην σκέψη μου και καμιά δεκαριά ιαματικοί άνθρωποι με σώμα κι λέξεις να στηρίζουν τα δοκάρια μου.

Έκανα εγώ ένα βήμα. Κάνε εσύ το επόμενο. Και ας μπαίνει με πύον και αίμα το 2012.Τώρα που ξεμάτωσαν οι ψυχές μας who cares?

ΓιΑ λΙγΟ

Για λίγο θα είναι. Θα κλείσω την πόρτα μου και θα αφήσω το χάος απ΄έξω. Ατάιστο. Να κλιμακώνεται νιαουρίζοντας. Θα κρύψω κάτω από μια πέτρα την καρδιά μου για να παραμείνει άσπιλη κι έτσι να μην μπορεί κανείς να την ξεπουλήσει. Θα σφραγίσω τις λέξεις μου για να μην μπορεί κανείς να τις κοπιάρει. Θα αλλάξω. Θα γυρίσω την πλάτη σε αυτό που ψάχνει να με βρει. Για λίγο θα είναι. Τα κύτταρα μου δονούνται από την μυρωδιά του μελτεμιού. Αργεί ακόμα, ξέρω. Ακόμα κι έτσι είναι κάπου εδώ μέσα μου. Θα διαβάζω πολύ. Θα ακούω μουσική με ακουστικά και ίσως λίγο ράδιο τα πρωινά και τα μοναχικά βράδια που θα λείπεις. Θα σβήσω τα φώτα και θα αφήσω μόνο αυτό μέσα μου να καίει. Ίσως κρατήσω κι έναν φακό κεφαλής για να βλέπω τα χείλια σου την ώρα που τα φιλάω. Αργά τη νύχτα. Κι έπειτα θα μετράω τις ελιές στο δέρμα σου και θα φτιάχνω νέους αστερισμούς. Θα τους βαφτίζω με ότι όνομα μου κατεβαίνει. Ξανά και ξανά. Κάθε βράδυ. Μέχρι να με βαρεθεί έτσι το άσθμα μου και να με παρατήσει. Λέω να χαθώ από τους ανθρώπους. Έζησα πολύ μέσα τους και δεν μου πάνε τελικά. Γεμάτοι τσουκνίδες και γκρέμνια. Θα τους αγνοήσω. Για λίγο θα είναι. Θα κάνω βόλτες μόνο μαζί σου. Στο κέντρο. Σε ένα προάστιο μίζερο η μή. Στο σαλόνι του σπιτιού μου. Μαζί σου. Θα γυρνάμε ο ένας γύρω από τον άλλο μέχρι να γίνουμε ένα. Θα καίμε το μέλλον μας στην φωτιά και θα την γιγαντώνουμε φτύνοντας μέσα της όλο το φαρμάκι του κόσμου. Για λίγο θα είναι. Θα κρατάει ο έρωτας μέχρι να ντυθείς. Να βάζεις την ζώνη σου στο τζιν και το σακάκι σου πρόχειρα. Μέχρι τόσο μου το επιτρέπω. Γιατί μετά θα ζητήσω να με πάρεις μαζί σου. Και αυτό απαγορεύεται.

Γλυκές νύχτες. Αρχίζω και αγαπάω τον χειμώνα. Κάνω πράγματα μέσα του. Ταξιδεύω οριζόντια και κάθετα. Με κάθε μέσο. Με κάθε τίμημα. Κατεδαφίζω ότι ξεπέρασα και οικοδομώ νέους θόλους που θα με στεγάσουν. Προσωρινά. Πίνω κρασί, μεγαλώνω την τέχνη μου ευλαβικά και κάνω έτσι την ζωή πιο υποφερτή. Αναπαύομαι κάτω από σκιές εφήβων και περιμένω να έρθεις να μου φέρεις λεμόνια φρέσκα από την λεμονιά σου με φύλλα σε σχήμα καρδιάς. Τα τραβάω φωτογραφίες και γράφω ποιήματα από κάτω τους. Παρηγορούμαι. Ότι με τρώει είναι σαν φαγούρα που αγνοώ. Η πάλη μου συνεχίζεται. Ίσως χωρίς νικητή. Σίγουρα όμως με επιζόντα. Θα στρέψω αλλού το βλέμμα ξανά. Μακριά πολύ. Θα το ξενιτέψω μαζί με μένα. Για λίγο θα είναι.

Μέχρι να βελτιωθεί ο κόσμος.

ΔαΝεΙαΚή ΣύΜβΑσΗ

Δεν ξέρεις τι να σκεφτείς. Μέσα σου κουνιέται η θάλασσα. Μια θάλασσα χωρίς βυθό. Με ομφάλιο λώρο μονάχα. O θόρυβος της διάλυσης οξύς. Κατεδαφίζονται όλα σε slow motion ενώ ο πλανήτης τρέχει με 1000. Πράγματα σπάνε γύρω σου, υπακούουν πιο πολύ από ποτέ στο νόμο της βαρύτητας και σου ξεφεύγουν μέσα από τα χέρια. Πέφτουν και σπάνε. Υπάρχει σίγουρα κάτι μαύρο σαν μακρύ σύννεφο εκεί έξω .Ένας ενεργειακός μπαμπούλας που γλείφει τους ιδρωμένους σβέρκους μας. Υπάρχω και γω υπάρχεις και συ που παλεύοντας πια προσπαθούμε να ακούσουμε τις λέξεις που ταξιδεύουν από τα χείλη μας, αργά και αυτές σαν σμήνη τραυματισμένων πουλιών που όλο χάνουν έδαφος. Αντιστέκομαι ταξιδεύοντας το νου, τα ακροδάχτυλα, το σώμα και την σκέψη μου. Υπάρχω σε μια διαρκή κίνηση, αέναη, μέσα σε τόνους σκόνης που δεν τολμούν να με ακουμπήσουν. Ακόμα. Ακόμα αντιστέκομαι ζώντας με δύναμη. Δίπλα σου. Αντιστέκομαι μαζί με σένα διακλαδώνοντας το είναι μου στο δικό σου. Πολλαπλασιάζοντας κύτταρα, κάνοντας εκτρώσεις, μεγαλώνοντας το άσπρο των φτερών μου. Τα φτερά θα είναι πάντα στους ώμους μας χωρίς να τους βαραίνουν. Αλλάζω κόσμους. Μπαίνω με την πλάτη όλο και πιο βαθιά στις αρχές του περασμένου αιώνα. Διαβάζω κάθε βράδυ κάτω από το φως των πεθαμένων αστεριών την διάπλαση των παίδων και ξαναπλάθω την ληγμένη ηθική μου. Κοντοστέκομαι στους πολέμους και τρέχω με φόρα στη δεκαετία του 60. Αλλάζω χρώμα μαλλιών και ματιών. Αλλάζω φωνή. Αλλάζω βλέμμα, το παλιώνω. Ανοίγω το κελάρι των παλαιών δεκαετιών και κατοικώ εκεί μέσα πια. Διαβάζω λογοτεχνία της γενιάς του 30, ακόμα και εφηβική λογοτεχνία. Βλέπω ταινίες του 40, του 50, του 60. Ακούω τις ομιλίες του Μπάροουζ και του Λόρενς Φερλινγκέτι. Χαζεύω τα βιβλία του βιβλιοπωλείου city lights και ζω σε σάλες γεμάτες οικογενειακά τραπεζώματα χωρίς απώλειες. Γεμάτες αφέλεια και ανθρώπινη ευαισθησία. Γεμάτες από μυρωδιές χαρτιού και νερομπογιάς. Κάποιος μαγειρεύει χοίρινο με σέλινο. Ανοίγω στη διαπασών το παράθυρο να μπει στο δέρμα η μυρωδιά.

Νυχτώνει αλλιώς πια. Με πιο πολύ νύχτα. Πιο πηχτή. Μέσα και έξω. Νυχτώνει αλλιώς και το φεγγάρι βάζει όλα του τα κουράγια για να μοιάζει όπως και πριν. Και γω όλα μου τα κουράγια για να τρέξω σε ένα κόσμο που διαλύεται βασανιστικά αργά. Σχεδόν δυσκοίλια. Κάποιες φορές προτιμώ μια έκρηξη μπροστά στα μούτρα μου κάποιες άλλες προτιμώ να ζω μαζί σου στο πουθενά.

Με χώρα η χωρίς θα πάρω ένα αεροπλάνο για το φεστιβάλ και φέτος. Ταξιδεύω την ημέρα της σύναξης των αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών αγίων ασωμάτων και ουρανίων Ταγμάτων. Θα έρθουν μαζί μου στο φεστιβάλ σαν κοσμικά μπιχλιμπίδια χωρίς θόρυβο. Θα ανεβώ στο mute κι εύχομαι, αν καταστραφεί η χώρα, η είδηση της να με βρει σε μια αίθουσα να λαγοκοιμάμαι, ενώ οι βαλκάνιοι πρωταγωνιστές της ταινίας θα κάνουν έρωτα.