τΟ φΩσ ΜεΓάΛωΣε

Μπήκε επιτέλους ο ξανθός Απρίλης μαζί με τον ματωμένο έρωτα. Από την πίσω πόρτα. Την ώρα που έδενα την ασπροκόκκινη πλεξούδα του Μάρτη στο κλαδί μιας γερασμένης τριανταφυλλιάς. Μπήκε μαζί με βροχούλες που ψιθυρίζαν μυστικά, ακατάπαυστα, στα αυτιά μου. Γέματος λάσπες και βραχιόλια πένθιμων ωρών. Μας βρήκε κάτω από μια ροζ κουβέρτα που έμοιάζε με σύννεφο που το χτυπάει ο ήλιος. Να αγαπιόμαστε μας βρήκε.

-Ό έρωτας είναι σαν μια μορφή προσωρινής τρέλας.
-Τρελάθηκες ποτέ;

Μοίραζα αλήθειες μια Παρασκευή βράδυ και με βάλαν στην πυρά οι συνεργάτες μου.
Αλήθειες τους έλεγα ωμές γεμάτες αίματα. Και αυτοί θύμωσαν που ξέχασα το ψέμα.
Η αλήθεια είναι η πολυτέλεια των τεμπέληδων. Ξεμπερδεύουν χωρίς μπερδέματα και φασαρίες. Έτσι σκέφτηκαν θαρρώ. Χάσκει ο κόσμος από καιρό και δεν το ξέρει. Ξεφουσκώνει σαν λάστιχο. Σιγά σιγά. Τα μάτια μου γέμισαν σκόνη από τον ανεμοστρόβιλο του μίσους του.
Θα αρρωστήσουνε με τόσο μίσος που κουβαλάνε. Το μίσος τιμωρεί πάντα, πρώτα αυτόν που το έχει.
Έκανα τότε, όλες τις υπόλοιπες αλήθειες που περίσσεψαν, μολότοφ και τις έφαγα. Δε βαριέσαι. Δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι για μένα, έτσι κι αλλιώς.

Είπα να σου στείλω ένα γράμμα. Ένα από εκείνα που στέλναμε και γέμιζε ο τόπος πνοές. Έχω τόσα νέα να σου γράψω. Αλλά δεν θα στα πω. Θα ήθελα να φας τα μούτρα σου πάνω τους. Όταν μια μέρα τα ανακαλύψεις. Όταν μια μέρα ΜΕ ανακαλύψεις. Ξανά.
Σε μια εβδομάδα 2 video-ποιήματα μου θα κυκλοφορήσουν στον ουρανίσκο του bios στην Πειραιώς. Τα κόβω και τα ράβω ακόμα. Η γένεση αυτών είναι ένα στάδιο πριν από το κλάμα. Ένα στάδιο πριν το φως.
Φεύγουν γρήγορα πάλι οι μέρες. Περιμένω τον ήλιο κάθε φορά που μου υπόσχεται πως θα βγει να με δει. Ζεσταίνω ακόμα τις άκρες των δάχτυλων μου σε κούπες με ζεστά ροφήματα. Παλτά χοντρά. Ακόμα. Μία έτσι, μια αλλιώς. Κύκλοι ανοίγουν, κύκλοι κλείνουν. Νέα καλά, νέα άσχημα. Κάποιοι φεύγουν, κάποιοι έρχονται. Η κούραση πάλι εδώ. Δίπλα μου. Ανασαίνει στο στήθος μου φορώντας εκείνο το διάφανο, μακρύ φόρεμα και μου χαϊδεύει τα μάτια και τον αυχένα. Δεν με πειράζει πια .Οι μέρες μεγαλώνουν. Το φως ξεχύνεται από παντού. Ασυγκράτητο πια. Αλλάζει η διάθεση μου, παρόλο την κούραση. Για αυτό λέω πως δεν με πειράζει τίποτα πια. Τώρα μπορώ και χαϊδεύω την κοιλιά της Α. που όλο και φουσκώνει. Μπορώ και ακούω την ανάσα μου που βαραίνει λίγο πριν κοιμηθώ. Μπορώ και μιλάω στους αγγέλους μου ξανά .Μπορώ και χτενίζω τα μαλλιά μου ανάποδα. Μπορώ και ξαναφοράω παιδικά βραχιόλια στους καρπούς μου που είχα κρατημένα από το γυμνάσιο σε μικρά πλαστικά κουτιά. Όλα τα μπορώ γιατί το φως είναι εδώ και με πυκνώνει. Όλα τα μπορώ γιατί ήρθε και πάλι ο Απρίλης να μου πει....Μυστικά.

Και παρόλο τον θόρυβο μέσα μου ξέρω πως αν και όλες οι καρδιές γεννιούνται αδύναμες, μετά δυναμώνουν.

ΓρΑμΜα ΣτΗν Λ.

Μάθε λοιπόν πως η μέρα σήμερα ήταν χρυσοκίτρινη και ο καφές ελληνικός με γάλα.
Μάθε ότι ίσως να ήταν πολύ άρρωστη η μέρα επειδή ήταν τόσο χρυσοκίτρινη και ο καφές να ήταν ίσως περισσότερο γλυκός από ότι μου αρέσει.
Η Λένα «μετακομίζει» μέσα από το νέο της cd, «Ημερολόγια». Ήμουν και γω στο μπλε οξυγόνο της το βράδυ του Ιανού. Έτσι αποφάσισα να λέω εκείνο το βράδυ της Τρίτης. Ήμουνα με όλη την πύκνωση που είχα φυλαγμένη χρόνια τώρα στην παλιά ντουλάπα της γιαγιάς. Ναι ήμουνα. Πως θα μπορούσα να απέχω; Σιωπηλά. Εκεί .Να βυθίζομαι σαν υποβρύχιο βανίλια μέσα στο μπλε οξυγόνο που εξέπεμπε. Σαν αγία μπλε παραφροσύνη. Κουράγιο Λένα. Η ζωή ξεκινάει από κει που κάποτε την κλείδωσες. Ακούω ξανά και ξανά τα τραγούδια της. Αλλά η μέρα είναι γαλάζια και περνάει γρήγορα. Η Άνοιξη προσπαθεί ακόμα να εξημερώσει τον ίδιο της τον εαυτό εκεί έξω. Κατεβάζω μεγάλες γουλιές υπομονής.
Επιστρέφω στην πραγματικότητα με σκυμμένο κεφάλι. Σαν παιδί που το χαστούκισε η μητέρα του για κάποια ηλίθια αταξία κι ούτε που βλέπω πως λιώνουν τα βουνά από το κόκκινο της Δύσης.
Άκουσα πως χτύπησε πάλι ο ληστής των ασανσέρ. Άνω Πατήσια. Παρασκευή μεσημέρι. Καλοντυμένος, ψηλός κύριος με βαριά γροθιά και μπόλικο μένος στον βολβό του δεξιού ματιού. Παρασκευή μεσημέρι.

Παρασκευή βράδυ. Η σελήνη, πάντα αναιμική, στάζει υδράργυρο και παγωμένο νέκταρ πάνω από το κεφάλι μου. Βράδυ και περπατάω ανάμεσα σε σκουπιδένιους λόφους. Μια έρπουσα χολέρα αφήνει το ίχνος της σαν γυμνοσάλιαγκας κάτω από τα πορτοκαλί φώτα του τετραγώνου. Σκισμένες σακουλές. Μαρτυρήθηκαν τα μυστικά της κουζίνας και της κρεβατοκάμαρας των περίοικων. Μυρωδιά αποσύνθεσης. Η πόλη όλη αποσυντίθεται. Ψάχνω το φτυάρι στον κήπο, μήπως και σκάψω έναν λάκκο να την θάψω. Μέσα μου κυρίως να την θάψω. Στον ύπνο μου βλέπω ένα αγόρι να διασχίζει κολυμπώντας αμέριμνα μια κίτρινη θάλασσα. Ακούω τον παφλασμό των άκρων του επάνω της. Μυρωδιά AUTAN.Την θυμάσαι;

Ξημερώματα. Τα απορριμματοφόρα του δήμου καταφθάνουν. Ξυπνάω από τον θόρυβο. Βγαίνω στο μπαλκόνι να αποχαιρετήσω την μπόχα των σκουπιδένιων λόφων. Η σελήνη ακόμα στάζει υδράργυρο και παγωμένο νέκταρ πάνω από την πληγωμένη ράχη του Υμηττού. Για κάποιους η νύχτα μοιάζει να είναι ατελείωτη. Σαν μια απύθμενη έκπληξη. Τρομαχτικά που είναι όλα εκεί έξω...
Στο απέναντι διαμέρισμα μια γηραιά κυρία ακούει ειδήσεις. Την παρατηρώ με ευλάβεια. Φλερτάρει με την πρωινή κατάθλιψη φορώντας μια μωβ ξεφτισμένη ρόμπα.
«Ένας πόλεμος που δεν τελειώνει/το ασφαλιστικό ήταν η αρχή, ακολουθεί χείμαρρος αλλαγών στην κοινωνία/ στη Δικαιοσύνη προσφεύγουν για τον νόμο οι συνδικαλιστές/ ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ συνδικάτα εξορμούν για υπογραφές".

Ένας πόλεμος που δεν τελειώνει.

Η νέα μέρα πετάγεται σαν αδέσποτο σκυλί στο δρόμο. Μπαίνω μέσα παγωμένη ολότελα. Αλλάζω το νερό στα βάζα με τα λουλούδια. Κάποια ξεραμένα από μέρες πετάχτηκαν στους έγχρωμους λόφους των σκουπιδιών. Κόβω τα νέα άνθη από την βεράντα με την σκέψη ότι αυτά μπορεί και να κρατήσουν για πάντα. Ναι, για πάντα.
Τι κακή συνήθεια που έχουν τα έμψυχα να πεθαίνουν. Γιατί συνήθεια είναι ο θάνατος και άντε να την αλλάξεις.

21. 3. 2008

Τα μάτια σου είναι παράξενα.

Σήμερα.

Η ψυχή σου κάνει κύκλους.

Στο σώμα μου.

Το βουβό κλάμα του.

Η έξαψη.

Δεν σε χρειάζομαι απόψε.

Ίσως πάντοτε.

ΜιKρEς AπOπEιΡεΣ

Μικρά ατομικά ρεσιτάλ εν αιθρία. Και όχι μόνο εν αιθρία.
Κάποιες στιγμές η ζωή μοιάζει να είναι ρόδινη.
Κάποιες άλλες χωρίζει με μια γραμμή από ασβέστη στο δάπεδο την τσαλακωμένη μας ζωή. Από την ρόδινη.
Τσαλακωμένοι και μεις. Κάποιες στιγμές.
Και εκεί που λες ότι όλα δοκιμάστηκαν έρχεται άλλο ένα κάτι.
Χαραμάδες χαράς. Μια τόση δα ηλιαχτίδα που μας καίει την γάμπα γύρω στις 8 το πρωί. Ξαπλωμένη ακόμα στο κρεβάτι.
Και βλέποντας την ολόγιομη πραγματικότητα βρίσκεις στις τσέπες σου χρόνο να κάνεις πράγματα για να κρατηθείς ζωντανή. Ακόμα και από εκείνο το καψιματάκι της πρωινής ηλιαχτίδας στην γάμπα.

Μετά από 10 χρόνια σε ξανασυνάντησα και σε αναγνώρισα από την χωρίστρα σου. Η ίδια λαμπερή κατάμαυρη χωρίστρα, τόσα χρόνια τώρα.
Μποτιλιαρισμένη κάπου στον Καρέα κρατάω το θαύμα μέσα μου. Μισόκλειστα μάτια το απομεσήμερο.
Ο χρόνος μου χαρίζεται.
Αυτοσχεδιάζω όλο.
Μην ξεχνιέστε.

Στοιβαγμένοι στις πολύχρωμες λαμαρίνες μας σαν φαντάσματα γεμάτα παρελθόν στα λευκά μας σεντόνια πλαταγίζουμε την γλώσσα μας. Ο ήλιος μοιάζει πάλι με κόκκινο depon που καταπραΰνει με την δύση του την τρέλα στα μάτια μας. Αθώοι και ένοχοι στα ίδια μπροστινά καθίσματα. Άγγελοι και διαβόλοι γλεντοκοπάν φτύνοντας παράσιτα πίσω από τον αυχένα μας κάθε τόσο.
Αποφάσισα να πετάξω τα πανάκριβα όπλα μου και να ξαναφορέσω τα φτερά μου.
Έτσι. Για να δω πως είναι να σε κοιτάνε σαν θάλασσα που στραφταλίζει οι άνθρωποι.
Δεν είναι η ζωή ασάλευτη. Ούτε η σελήνη. Την ακούω ξανά τα βράδια που διαβάζει τις γραμμές από την παλάμη μου. Δεν είναι η ζωή ασάλευτη.
Πάντα υπάρχουν κάποιοι πίσω από την αμόρσα μας που κρατάνε βότσαλα στα χέρια και τα πετάνε στα νερά μας.

Και όσο θα ξενυχιάζουμε τα δάχτυλα της νύχτας, με αφορμή την ημέρα της ποίησης, 6 Έλληνες bloggers θα διαβάσουμε κάτι από τα χαρτιά που έχουμε στις τσέπες μας μέρα νύχτα.
CandyBlue, Vita Mi Barouak, Al Barouak, Nuwanda, Renton και Markos the gnostic την Πέμπτη 20/3/08, στις 21:00 στο Dasein (Σολωμού 12, Πλατεία Εξαρχείων, Τηλ:210.3841857)