Η δΥνΑμΗ σΤα ΜαΛλΙά ΤηΣ

Με κλειστά τα τζάμια του αυτοκινήτου και τη μουσική στη διαπασών,κάθε ήχος αναιρείται. Στο φανάρι, σταματημένη πια, βλέπω στο απέναντι πεζοδρόμιο μια κοπέλα με μακριά μαύρα μαλλιά να μιλάει φωνάζοντας στο κινητό. Στέκεται σαν στρατιωτάκι με κολλημένα τα πόδια της. Οι κινήσεις της χαστουκίζουν με βία τον αέρα. Του σκίζουν την φόδρα. Τα σπαστά μαλλιά της κουνιούνται όπως κουνιούνται τα κύματα. Εκεί ξεσπάει όλη η δύναμη της. Πράσινο. Σπινιάρω και τα μάτια μου είναι ακόμα στις άκρες των μαλλιών της. Ξαφνικά το μυαλό μου με παραπέμπει σε κάτι που της μοιάζει. Σε μια εικόνα που άφησε μέσα μου μιαν άκρη μαύρου γκρεμού.
Πριν 4 χρόνια είδα μια κοπέλα, τσιγγάνα, στο δελτίο των 8:00 να φωνάζει για το δίκαιο του χαμένου της αδερφού έξω από τα δικαστήρια. Τα μαλλιά της ήταν μακριά πολύ,σαν μαύροι γκρεμοί, σπαστά,σχεδόν κύρτωναν στις άκρες τους και πήγαιναν σύμφωνα με το ρυθμό του σώματος της. Με το ρυθμό της φωνής ,του λόγου της, που τέντωνε τα πυρακτωμένα βέλη του στην κάμερα.
Είχε τη δύναμη στα μαλλιά της. Καθώς την έβλεπα να λέει διάφορα με την φωνή της τηλεόρασης τελείως χαμηλωμένη, μου δημιουργήθηκε ένα περίεργο συναίσθημα που έμοιαζε με αυτό του ιλίγγου στη θέα ενός μαύρου γκρεμού.Κατάλαβα την δύναμη των μαλλιών της,την δύναμη που ξέσπαγε στις άκρες των μαύρων αυτών μαλλιών.
Θα μπορούσε να ήταν κάτι πολύ μεγάλο αυτή η κοπέλα με τέτοια δύναμη στα μαλλιά της, αν δεν ήταν μια αδερφή που φώναζε για τον αδικοχαμένο της αδερφό. Μια μεγάλη ηθοποιός ας υποθέσουμε, που θα έβγαζε όλους τους ρόλους κάτω από τις απολήξεις των μαύρων της μαλλιών. Μια σπουδαία μεγάλη ηθοποιός με αξιοζήλευτη και αξιοθαύμαστη δύναμη.

Εκτιμάω ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται κάτι. Ηθοποιοί, μουσικοί, συγγραφείς,γλύπτες, χορευτές. Όμως, θαρρώ ότι οι πιο πολλοί νοθεύουν αυτό τους το χάρισμα, καθώς εθίζονται από νωρίς σε μικρά ναρκωτικά που βρίσκονται σκόρπια γύρω τους και ονομάζονται: «Πολιτική», «Θρησκεία», «Κοινωνία», «Οικογένεια»,»Πολιτισμός». Φανατίζονται λοιπόν με αυτά και πεθαίνουν έτσι το ιδιαίτερο αυτό χάρισμα τους. Παρόλα αυτά, αυτό καταφέρνει κάποιες φορές να φανεί και να γλιστρήσει με δύναμη μέχρι τις άκρες των μαλλιών. Φτάνει να το προσέξει κανείς και έχει μια όμορφη εικόνα για πάντα.

ThE dAy AfTeR tOmOrRoW

Μετά από ένα πολύβουο Σαββατοκύριακο γεμάτο κραιπάλη και ανθρώπινη επαφή, αποβίβασα τον εαυτό μου στο λιμάνι της Δευτέρας.Ξημέρωμα πια. Έκατσα στον μεγάλο καναπέ, επιτέλους μόνη, και πήρα να ξεφυλλίζω με μεγάλη περιέργεια τις παλιές εφημερίδες του φίλου μου. Ατάκτως σκορπισμένοι στο κίτρινο χαρτί, τίτλοι που έκαναν το γύρω του ξενυχτισμένου, πλην όμως ξεβαμμένου μου ματιού.
Μια περίεργη χρονομηχανή παρκαρισμένη στον πορτοκαλί τοίχο του σαλονιού ζέσταινε τους κινητήρες της. Μπήκα στην πρώτη θέση... *Ανοίγει ο δρόμος ρυθμίσεως του Βιετναμικού. *Ολυμπιακοί αγώνες μονάχου. * Χάσαμε το μετάλλιο,πικρή μέρα για τον ελληνικό στίβο. Δεν έτρεξε τελικά ο Παπαγεωργόπουλος. Ο Τζωρτζής στα τελικά. *Συνθετικό κρέας μέχρι το έτος 1980(προερχόμενο από φυτικές πρωτεΐνες).*Συλλήψεις οπαδών του Περόν. *Μασσαλία: Πρωτεύουσα του εμπορίου Ηρωίνης. *Μονοτάξιος επαγγελματική σχολή Λογιστών «Ο Πυρσός». *Νέο άνοιγμα του Σαντάτ προς τις Δυτικές χώρες. *Αιφνιδιαστική επιθεώρηση στην κεντρική αγορά Ρέντη από το κ. Παττακό,έμπορος διέθετε ακατάλληλο κρέας. *Απαγορεύονται προσλήψεις θυρωρών με ανταλλάγματα χρηματικά η άλλα προς τον κατασκευαστή,διαχειριστή ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. *Το 1974 θα αρχίσει η κατασκευή του Μετρό,αυτό δήλωσε χτες ο υπουργός μεταφορών ναυτιλίας-επικοινωνιών, Εμμ.Φθενάκης (τι φενάκις). * Όπως στα φιλμς «Ακροβάτης» ο διαρρήκτης του χρυσοχοείου,κατέβηκε με σχοινί στο φωταγωγό. *Αυτοκτόνησε νέα τα μεσάνυχτα με χάπια στο σπίτι της επί της οδού Πατησίων 88, η υπάλληλος του ΟΤΕ, Α. Κυριακίδου ετών 25,από την Καβάλα. Έπασχε από μελαγχολία. *Ο καιρός σήμερα 32 βαθμοί* «Το Λάθος» στην οθόνη. Ο Γερμανός σκηνοθέτης Φλάισμαν ετοιμάζει την κιν/κη μεταφορά του Μυθιστορήματος του Σαμαράκη (του Κώστα Πάρλα).*Το Βοξ έπαιζε «Η κόρη του Ράιαν»,Το Ριβιέρα «7 χρόνια γάμου»Το Έλενα «Υπόθεσις Τόμας Καούν».*Το Θέατρο Βέμπο ανέβαζε «Οι εραστές του ονείρου». *Στην τηλεόραση η Ε.Ι.Ρ.Τ στις 1:30 "Σκίπυ" και η ΥΕ.ΝΕ.Δ ΣΤΙς 10:30 είχε «επικίνδυνες αποστολές».

Σηκώνω τα μάτια μου στον τοίχο,σκέφτομαι πως θα ήταν οι γονείς μου ριγμένοι στο τότε. Σχεδόν συνομήλικοι με μένα τώρα,όμορφοι, δυνατοί με τα λίγα τους,γεμάτοι όνειρα και μέλλον με γεύση αλλαγής και επερχόμενης δημοκρατίας. Στο βάθος οι ιαχές του Πολυτεχνείου πρόβαραν τα φωνήεντα τους. Ανοίγω την τηλεόραση που, «γεννά είδωλα και τα ξεσκίζει».Πέφτω επάνω σε μια άθλια ταινία,κάνω ζάπινγκ. Πολλές άθλιες ταινίες. Θα έχει φωλιά κάπου εδώ κοντά, σκέφτομαι. Την κλείνω και πάω στο υπνοδωμάτιο. Εκεί βρίσκω την Αννούλα ξαπλωμένη μπρούμυτα στα παλιά σεντόνια του πρώτου μου Πατρικού σπιτιού,κάπου στο Κουκάκι. Ξαπλώνω απαλά δίπλα της και την κοιτώ. Δεν μιλάω,δεν σκέφτομαι τίποτα. Κλείνω το φως και τα μάτια,ακούω τα κλειδιά του Μορφέα. Αποκοιμιέμαι με αναμμένη την οθόνη των ονείρων μου που θα σβήσει η νέα ημέρα. Η πρώτη της υπόλοιπης ζωής μου. Καλή μας εβδομάδα.

ΓεΝέΘλΙο PoSt / PoSt BlUe

Γενέθλια θλίψη, 34 χρόνων.
Σκέφτομαι πως έχω μια ευκαιρία να ξεφύγω. Αν δεν σβήσω τα κεριά ;; Δεν θα γίνω ποτέ το νούμερο που λένε. Τα κοιτάω εχθρικά, στέκονται σαν όρθια κατάρτια στην επιφάνεια της μπλε τούρτας...μελαγχολική σαν και μένα.
Θα μπερδέψω το μέτρημα του χρόνου σήμερα,ας μην τα σβήσω. Τι κι αν όλοι περιμένουν αυτό το μικρό φου.
Όχι, δεν φοβάμαι το χρόνο.
Δεν φοβάμαι τον θάνατο.
Δεν φοβάμαι τα γενέθλια.
Όλα αυτά είναι η άλλη όψη της δειλίας απέναντι στη ζωή,ακούς εαυτέ;
Πρέπει να βρω νόημα σε αυτό το μικρό φωτεινό διάλειμμα ανάμεσα σε δύο σκοτεινές καταστάσεις ανυπαρξίας.
Σκοτεινές καταστάσεις ανυπαρξίας. Μήτρα-θάνατος.
Ο τρυφερός αόριστος της μνήμης με σκορπάει εδώ και κει,χάνω φώτα,χάνω ανθρώπους, χάνω παλιά αυτοκίνητα και σπίτια που κατοίκισα,χάνω έρωτες, ευκαιρίες, ωάρια, υπομονή. Χάνω χρόνια,χάνουν χρόνια και οι δικοί μου. Και όλο αδειάζω από την μικρή τρύπα εκείνης της μαχαιριάς. Τότε που τσακώθηκα με το χρόνο μου και δεν ξαναμιλήσαμε πια.
Και να που νοιώθω σαν τρύπιο μαξιλάρι που χάνει τα πούπουλα του. Τι είναι αυτό που περιμένει η τούρτα από μένα;Να την φάω; Να της αφαιρέσω το βάρος των κεριών;;Και όλοι αυτοί οι συνομήλικοι γιατί χαίρονται μαμά;
Πλησιάζω αργά αργά τα δεύτερα –άντα, πατέρα πάψε να μου παίρνεις κοκαλάκια για τα μαλλιά. Καλά μην δακρύζεις να...κοίτα, είμαι κοριτσάκι ακόμα. Έτσι νοιώθω σαν κι εκείνη την ροζ φωτογραφία που ακουμπάω στο δέντρο και υπάρχει ακόμα στο κομοδίνο της γιαγιάς. Μικρέ σε σένα μιλάω, σε σένα που έχεις το ίδιο αίμα με μένα,πως πέρασαν έτσι τα χρόνια; Όπως λιγοστεύουν τα σκαλιά μιας σκάλας που κατεβαίνεις με φόρα...
Τόσα χρόνια αναπνέεις στον ώμο μου.Σε ευχαριστώ καλέ μου για τα τόσα και για αυτό.
Ας κρατήσω τις ευχές κι ας μην βγουν ποτέ. Ούτως ή άλλως δεν θα έβγαιναν αν δεν είχα κεφάλι νούμερο 34 χρόνων να σκέφτεται ευχές για να τις σβήνει...
Αντ’αυτού σβήσαν τα φώτα.... Είμαι μέσα σε πηχτό σκοτάδι. Δε νιώθω το βάρος του σώματός μου. Αιωρούμαι στο μαύρο τίποτα. Νοιώθω τόσο ελαφριά,αν πέσει φως από μια οποιαδήποτε χαραμάδα θα συνθλιβώ.
Φού!
«Τροχάδην φεύγουν τα πάντα,πάντα στην ίδια θέση όπως τ’άστρα»

Ο. Ελύτης

Y.Γ:Ευχαριστώ τον φίλο που έψαξε και βρήκε τις εφημερίδες εκείνης της μέρας.
Ήταν το ωραιότερο δώρο που έλαβα μέχρι τώρα, στα 34 αυτά χρόνια της ζωής μου

SePtEmBeR sOnG **(ΚαΛό ΜήΝα)**

*Ξύπνησα από έναν γελοίο εφιάλτη. Βρέθηκα στο παλιό θρανίο της έκτης δημοτικού με τον χάρτη της Ευρώπης από πίσω μου. Η δασκάλα στο βάθος έπινε έναν μπλε χυμό από στυλό bic και αποχαιρετούσε με ποιήματα του Ιωάννη Πολέμη τα χελιδόνια. Κόλλες χαρτιού με οριζόντιες γαλάζιες ρίγες έβγαιναν από τις τσέπες, της επίσης μπλε ποδιάς μου, χωρίς σταματημό και γω όλο και μπλέδιζα μέχρι που ένιωσα πως ασφυκτιούσα,πως πνιγόμουνα και έτσι ξύπνησα. Θυμήθηκα ολόκληρη την παράγραφο, του τότε αναγνωστικού, που είχα αποστηθίσει και άρχισα να τη λέω έχοντας τη γεύση του μπλε στυλού στο στόμα. Η σωσμένη παράγραφος έλεγε ότι η ονομασία του εναρκτήριου μήνα των σχολικών διαδρομών, προέρχεται από το λατινικό septem (=επτά), καθώς ήταν ο έβδομος μήνας του αρχαίου δεκάμηνου ρωμαϊκού ημερολογίου». Αργότερα, με την προσθήκη του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου στην αρχή του έτους, ο Σεπτέμβριος μετακινήθηκε στην ένατη θέση, χωρίς όμως να αλλάξει την ονομασία του».

*Περπατάει στις μύτες των ποδιών του,προσεχτικά, μην πατήσει τους σοβάδες του καλοκαιρινού σπιτιού που μένει άδειο πια μέσα σε εκείνη την νησιώτικη χώρα. Τα απομεινάρια του καλοκαιριού θα αλεγράρουν την κατήφεια. Περιμένω την πρώτη σταγόνα της βροχής.

*Πολλή δουλειά όπως κάθε Σεπτέμβρη. Ναι εγώ είμαι αυτή που αναλαμβάνω το αμπαλάζ των σκουρόχρωμων ιδανικών κάποιων και τους το πουλάω με μεταξωτές κορδέλες και χαρτί περιτυλίγματος σε κρεμ καραμελέ αποχρώσεις. Τι κι αν τα σύκα θα ωριμάζουν και οι μούστοι όπου να’ναι θα μπουν στη διαδικασία του βρασμού τους. Εγώ μέσα στα edit ,κοπτοραπτού της τηλεοπτικής εικόνας,τσιμπάω με τα βελόνια τα ακροδάχτυλα της ψυχής μου. Χάος επικρατεί εκεί έξω. «Κατά που θα απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δεν μας λογαριάζει πια ο καιρός»;

*Η μελαγχολία της ωρίμανσης,ιδίως της ξαφνικής. Στα δελτία των 8 ασθμαίνουν οι ειδήσεις της ημέρας. Μελαγχολώ μαζί με τις σαύρες και τα κουνούπια. Σφυρίζω την μελωδία του Βάιλ,«September song»,με βλέμμα θαλασσινό ακόμα που πάει να γίνει βρόχινο. Δεν θα πάω πουθενά χωρίς εσένα,να το ξέρεις. Θα σε ακολουθήσω όσο μακριά και αν μου πεις. Ακόμα και αν μου προτείνεις το ταξίδι της φάλαινας.

*Στο βάθος το νυχτερινό βοριαδάκι κουνάει τα ψηλά φυτά της βεράντας. Κάπου την έχω ξαναδεί αυτή τη σκηνή. Ίσως πέρυσι, ίσως πρόπερσι....

“κι απ'το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...”