tag:blogger.com,1999:blog-276471502012-01-29T09:23:29.470+02:00candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.comBlogger2991100tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-74865295834918516612012-01-17T15:31:00.015+02:002012-01-22T01:58:10.122+02:00

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ (άρθρο 8 Ν.1599/1986)Η ακρίβεια των στοιχείων που υποβάλλονται με αυτή τη δήλωση μπορεί να ελεγχθεί με βάση το αρχείο άλλων υπηρεσιών (άρθρο 8 παρ. 4 Ν. 1599/1986) ΠΡΟΣ(1): ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΤ’ ΟΙΚΩΝ Ο – Η Όνομα: ΟΥΤΟΠΙΑ Επώνυμο: ΠΛΑΤΩΝΟΣ Όνομα και Επώνυμο Πατέρα: ου+τόπος Όνομα και Επώνυμο Μητέρας: Ευτοπία Ημερομηνία γέννησης(2): αΝΕΚΑΘΕΝ Τόπος Γέννησης:

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-86745360249752262452011-12-31T20:43:00.003+02:002011-12-31T20:53:09.681+02:00

Καμία φορά , ιδίως τα Σάββατα, τρέχουν τα μάτια μου νοσταλγία. Έξω από το παράθυρο το φεγγάρι βάζει όλα τα κουράγια του για να γίνει ολόγιομο. Το δέντρο στολισμένο σαν σχιζοφρενής πύργος έλεγχου αναβοσβήνει στα σκοτάδια του σαλονιού και του ύπνου μου. Είχα καιρό να γράψω γιατί χάζευα τις ανοιξιάτικες ανταύγειες του Δεκέμβρη κάτω από τα παπλώματα. Πάνω στους λόφους, κάτω από τα δέντρα που

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-59098657737899113062011-11-19T20:27:00.001+02:002011-11-19T20:49:04.541+02:00

Για λίγο θα είναι. Θα κλείσω την πόρτα μου και θα αφήσω το χάος απ΄έξω. Ατάιστο. Να κλιμακώνεται νιαουρίζοντας. Θα κρύψω κάτω από μια πέτρα την καρδιά μου για να παραμείνει άσπιλη κι έτσι να μην μπορεί κανείς να την ξεπουλήσει. Θα σφραγίσω τις λέξεις μου για να μην μπορεί κανείς να τις κοπιάρει. Θα αλλάξω. Θα γυρίσω την πλάτη σε αυτό που ψάχνει να με βρει. Για λίγο θα είναι. Τα κύτταρα μου

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-50550736355499118672011-11-06T13:33:00.002+02:002011-11-06T13:45:34.804+02:00

Δεν ξέρεις τι να σκεφτείς. Μέσα σου κουνιέται η θάλασσα. Μια θάλασσα χωρίς βυθό. Με ομφάλιο λώρο μονάχα. O θόρυβος της διάλυσης οξύς. Κατεδαφίζονται όλα σε slow motion ενώ ο πλανήτης τρέχει με 1000. Πράγματα σπάνε γύρω σου, υπακούουν πιο πολύ από ποτέ στο νόμο της βαρύτητας και σου ξεφεύγουν μέσα από τα χέρια. Πέφτουν και σπάνε. Υπάρχει σίγουρα κάτι μαύρο σαν μακρύ σύννεφο εκεί έξω .Ένας

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-90125708372312376662011-10-21T21:45:00.007+03:002011-10-21T21:56:06.007+03:00

Υπάρχει μια ύαινα που κατοικεί σε ένα λόφο μακριά που κάποτε έβλεπα από αυτόν την θέα της θάλασσας. Τρέφεται και πολλαπλασιάζεται με τα αποφάγια μου και κάθε τόσο ιδρώνει το βλογιοκομμένο δέρμα της με μια υπέρμετρη προσπάθεια αγάπης .Μια ύαινα από έναν και μόνο εξημερωμένη, γεμάτη πένθη, διωγμούς, και χαράδρες πόνου μέσα της. Μια ύαινα που όπως όλα τα αρπαχτικά παρακολουθούσε την ζωή μου καιρό

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-86207583648105644482011-10-14T23:03:00.011+03:002011-10-20T15:55:30.323+03:00

«Ετοιμαστείτε για ένα retro ταξίδι πάνω και πίσω από τις κρυφές διαδρομές που φιλοξενούν οι “παλιακές” μου ταπετσαρίες Επειδή ο πλανήτης τρέχει με χίλια και τα γεγονότα μας καταβυθίζουν είπα να μας βάλω όλους σε μια παρένθεση χρονολογική και αισθητική μήπως και τα μάτια μας γεμίσουν χρώματα και συνθετικές μνήμες ξανά. Μήπως έτσι λίγο, να τόσο δα, καταφέρω να μας ταξιδέψω χωρίς εισιτήρια και

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-50779904805948261222011-10-01T15:25:00.006+03:002011-10-01T16:16:34.959+03:00

Μικρές δεκαοχτούρες ακλουθούν τις χαμηλές ταχύτητες του αυτοκινήτου μου καθώς διασχίζω τα στενά της γειτονιάς μου στις 5 το πρωί. Έβαλε κρύο. Σχεδόν μπουφάν, σχεδόν κλειστά παράθυρα, σχεδόν κουβέρτα στoν ύπνο. Σχεδόν Φθινόπωρο και βάλε. Κοιμάμαι λίγο και ξυπνάω από το σκαρφάλωμα της γάτας στο κρεβάτι τα ξημερώματα. Ανοίγω την τηλεόραση για να μπει το γαλαζωπό φως στην κάμαρα. Το γκρι τρίχωμα της

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-10824611952600739152011-09-23T15:42:00.004+03:002011-09-23T15:51:57.413+03:00

Τα μάτια σου είναι πράσινα. Ακολουθούν τα σύννεφα. Από πίσω μας η χώρα καταρρέει σε αργή κίνηση. Δεν θέλω να μου κρατήσεις το χέρι, ούτε να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά. Θέλω μόνο να κοιτάμε τα σύννεφα περπατώντας ο ένας δίπλα στον άλλο. Το έδαφος υποχωρεί λίγα χιλιοστά κάτω από τα πόδια μου κι ένα πορτοκαλοκίτρινο ωστικό κύμα ετοιμάζεται να σκάσει πίσω μου. Αλλά έλα ας συνεχίσουμε να κάνουμε

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-5705355068773766342011-08-29T01:18:00.011+03:002011-08-29T12:19:15.700+03:00

Συντομεύει την φυγή του ο Αύγουστος και το καλύτερο φεγγάρι σε υποχώρηση αγκυλώνει ακόμα το βλέμμα. Ακόμα τα άστρα, εκεί ψηλά, ακόμα οι ματιές που κατοικούν στο άπειρο και τα ζουμιά από ντομάτα ακόμα αφήνουν νέες στάμπες στο λευκό φανελάκι μου. Όλα υποχωρούν, εκτός από την θάλασσα. Όλα υποχωρούν εκτός από σένα και μένα που επιμένω να σε αγαπώ με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Για πότε ήρθες κι

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-85155204641318177792011-08-07T16:46:00.005+03:002011-08-07T21:20:50.491+03:00

Γύρισα από την μεγάλη παρένθεση των διακοπών χωρίς να φέρω τίποτα πίσω. Έθαψα στην άμμο των Κυθήρων την ζοφερή τρέλλα των ημερών κι έχωσα βαθιά στις σχισμάδες των βράχων το πολύχρωμο τσίρκο των ιδεών, που ακροβατούσε μέχρι τότε με χάρη, σε σχοινί από φτηνό νάιλον. Δεν έφερα τίποτα πίσω. Για να μην αφαιρούμαι. Ήθελα να υπάρχω με ακεραιότητα στον Αύγουστο που τόσο αγαπώ. Και έτσι, τώρα το μόνο που

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-61941977460357766062011-07-13T02:10:00.004+03:002011-07-13T02:17:08.354+03:00

Αλλάζω σχήμα από την ζέστη. Με τόσο φως και τόση δύναμη λευκού χάνω σταδιακά το περίγραμμα μου. Μια σκυθρωπή ραθυμία, μια ψυχρή αδιαφορία για όλα κι ένα τιτάνιο ψυχικό χασμουρητό με γρατσουνάει. Φυσάει έξω ο Ιούλιος και συλλαβίζω την λέξη καλοκαίρι μέχρι να γεμίσει κοχύλια το στόμα μου και θαλασσόκρινα η χούφτα μου. Ετοιμάζω σκηνή και αιώρα, φουσκωτά στρώματα και πλαστικά ποτήρια. Φακούς κεφαλής

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-74675891598244601202011-06-18T21:39:00.002+03:002011-06-18T21:45:21.511+03:00

Ο Ιούνιος με χαϊδεύει παντού. Μου δίνει θάλασσες βαθυκύανες και ουρανούς με άπειρους ζαλισμένους πλανήτες για να κοιτάω ασταμάτητα. Με ποτίζει με αστρικά οινοπνεύματα και ύπνους γεμάτους υγρασία και μικρά ζωύφια στους τοίχους. Τις νύχτες το φιδάκι για τα κουνούπια ξεψυχάει σε φρεσκοβαμμένες αυλές και μείς μαστουρώνουμε γεμίζοντας αντισώματα. Μια σκέψη είσαι που όσο αναπνέω μεγαλώνει. Μοιάζεις

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-15086688463657321562011-06-06T01:00:00.001+03:002011-06-06T01:03:09.786+03:00

Φέτα λεμονιού το μισό φεγγάρι στο ποτό σου καθώς εγώ κλειδώνω το ποδήλατο μου και βγάζω την άμμο από τα παπούτσια μου. Υπάρχεις κάπου ολόκληρος και μισός από αμφιβολίες. Όχι, δεν σε αφορώ πια. Είμαι μόνο ένα κατασκεύασμα μνήμης και παράλογης επιθυμίας .Ξέχασες να μεγαλώσεις μα κι εγώ ούτε που θυμάμαι πως έμοιαζα όταν ήμουνα μεγάλη πια. Υπάρχω κάπου ολόκληρη, όπως και συ .Σε μια σκέψη, σε μια

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-2018562660200365892011-06-03T10:42:00.002+03:002011-06-03T10:48:50.181+03:00

Επειδή εσείς μου το ζητήσατε κατέβασα και στην Αθήνα την έκθεση που αγαπήθηκε στην Θεσσαλονίκη.Nude Μood λοιπον...με Γυμνή διάθεση στην παραλία του apo-key bar,Πραξιτέλους 37, από Πέμπτη 9 Ιουνίου.Σε κοινή θέα...και στην διάθεση σας για όλο το καλοκαίρι!

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-44917785106662613982011-05-15T21:16:00.004+03:002011-05-15T23:37:04.548+03:00

Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου τα πουλιά κελαϊδάνε και ο ήλιος καυτός σέρνεται στην κρύα πλάτη του ουρανού σκαρφαλώνοντας.Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου ο κόσμος όπως τον θυμάμαι είναι ακόμα εκεί. Κάθε πρωί το υπέδαφος συνεχώς υποχωρεί κάτω απο τα πόδια μου.Δεν αντιδρώ,όσο φοβισμένη κι αν είμαι. Αλλάζω πόδια κι ελαττώνω το σχήμα μου μέχρι να δω οτι πάλι με αντέχει.Με κρατάει γερά.Οι ηλικίες

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-63184469502716020062011-05-02T01:54:00.002+03:002011-05-02T02:10:12.200+03:00

Μαγιάτικο πρωινό γεμάτο βλέννες φωτός και σκόνη μπαγιάτικου ουρανού. Ξυπνάω και κοιμάμαι με τα υπολείμματα του περσινού καλοκαιριού κρυμμένα κάτω από τα νύχια μου. Στόλισα τα μαλλιά μου με μικρά ανθάκια σήμερα και γέμισα τα βάζα με ροζέ ορχιδέες. Η Άνοιξη ξενυχτάει μαζί μου μέσα σε υποφωτισμένα σαλόνια, κατασκότεινα bar, και γαλάζια μάτια. Ξενυχτάει γύρω από μακροσκελείς παρέες με ρούχα ελαφριά

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-82992701002939309892011-04-14T21:54:00.002+03:002011-04-14T22:03:14.960+03:00

Στο ταχυδρομείο δύο μεγάλες κυρίες με λευκά ψάθινα καπέλα συζητάνε χαμηλόφωνα. Μυρίζουν κλεισούρα και ξινισμένη λεβάντα. Μυτερά περλέ νύχια και καφέ ροζιασμένα χέρια. Η μια βγάζει ένα μικρό τηλεφωνικό κατάλογο και κάτι ψάχνει. Πόσο καιρό έχω να δω και έπειτα να διαβάσω τηλεφωνικό κατάλογο; Πόσο καιρό έχω να πλησιάσω τόσο κοντά ηλικιωμένη κυρία. Από τότε που η γιαγιά μου, μου έδεσε τον τελευταίο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-69404047192835818572011-03-21T01:11:00.003+02:002011-03-21T01:19:14.011+02:00

Με τράβηξε από τα μαλλιά και με κάθισε στο ξύλινο γραφείο του σαλονιού. Μου έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο και μου είπε να γράψω. Η φωνή της ήταν βραχνή σα να είχε καταπιεί 10 βρεγμένα καλώδια γεμάτα βραχυκύκλωμα. Ήταν τεράστια αυτή την φορά και το φως της μου έκαιγε την παλίρροια των κροτάφων μου. Δεν έχω τίποτα να πω όλο αυτό τον καιρό και αν έχω χάνεται μέσα από το άνοιγμα και το κλείσιμο της

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-27267702159520901052011-02-11T19:55:00.003+02:002011-02-12T12:36:46.126+02:00

Περνούν οι μέρες σαν τραυματισμένα θαυμαστικά στην άκρη μιας λέξης. Τηρώ την εσωστρέφεια μου και την απομάκρυνση μου από όλα αυτά που κάποτε με ζούσαν. Οι μέρες υπέρλαμπρες τον τελευταίο καιρό με λίγο μόνο ψιλόβροχο στις άκρες τους δημιουργούν μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Έξι το απόγευμα και ακόμα μέρα. Σχολάω και βλέπω από το αυτοκίνητο τη δύση. Ταξιδεύω νοητά σε κάθε επιστροφή από τη

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-42131443679815169682011-01-16T23:14:00.001+02:002011-01-16T23:16:48.387+02:00

Αναπνέω, ζω και επικοινωνώ με το ανύπαρκτο. Στα όνειρά μου είναι πάντα καλοκαίρι. Καλογραμμένα λόγια, φούσκες από ανώνυμες τρόμπες που σκάνε στα πραγματικά μας μούτρα. Δίπλα μας πολλοί, μέσα μας κανένας όμως. Έβρεξε μόλις έξω και μύρισε το χώμα. Κάνει κρύο σήμερα. Γράφω σκέψεις και παρατηρήσεις. Ήδη σαν πουλόβερ που ξεχειλώνει η παλιά μου ζωή. Κοντεύει να εξατμιστεί κάτω από τα παλιά μπαλώματα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-82540909771219189632011-01-05T16:23:00.002+02:002011-01-05T16:32:43.711+02:00

Με την κάπα της εσωστρέφειας και με ένα κομματάκι λύπης στο στόμα προχωράω πάνω στις ολοκαίνουργιες μέρες αφήνοντας πατημασιές. Το σπαστό μου ποδήλατο με ταξιδεύει σε παραθαλάσσια μέρη γεμάτα πεθαμένα φύκια και σκουριασμένη αλισάχνη. Αφήνω ροδιές με ιώδιο πάνω σε χαλασμένα πεζοδρόμια και η ματιά μου φωτογραφίζει αδιάκοπα νέα μέρη που τα προβάρω μόνο στα όνειρα μου, εκεί κοντά στις πρώτες

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-72138601973304121582010-12-27T00:29:00.001+02:002010-12-27T00:33:33.092+02:00

Μια απίστευτη βαρεμάρα για όλα με κάνει διάτρητη αλλά ευτυχώς περνάνε έτσι πιο εύκολα από μέσα μου το φως και τα σύννεφα. Με εσωστρέφεια μεγάλη, σαν μαβιά πένθιμη εσάρπα που πέφτει στους ώμους, θα τυλίξω ότι απέμεινε από εμένα που θυμάμαι κι έτσι μαβιά και εσωστρεφής με μαύρα ημικύκλια γύρω από τα μάτια θα μπω στην νέα αυτή χρονιά. Κι έτσι θα ξεκινήσω να αναμοχλεύω τον παλιό κόσμο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-87951981120213134872010-12-20T14:44:00.003+02:002010-12-20T14:51:56.022+02:00

Είμαστε πάνω από όλα θηλαστικά και μετά άνθρωποι. Η Μαρίνα το ξέρει αυτό καλυτέρα από τον καθένα. Οδηγώντας ένα παλιό λευκό Volvo και ακούγοντας αιχμηρές μουσικές μου στέλνει ατμοσφαιρικές καρτ ποστάλ από τα άσπρα σπίτια. Μινιμαλιστικές και συμμετρικές καρτ ποστάλ από την παραλία του Διστόμου και τα διυλιστήρια. Καρτ ποστάλ με μαθήματα σεξουαλικής αγωγής, και φλουταρισμένες εικόνες, γεμάτες

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-27391981964745404352010-12-06T00:38:00.002+02:002010-12-06T00:51:00.455+02:00

Με τη μαβιά ψυχή μου για σακίδιο πλάτης και φέτος θα πάρω ένα από εκείνα τα πολύ φαρδιά αεροπλάνα για να μπορώ να χωρέσω και θα ανέβω στην πόλη του Βορρά. Με την πολύ μαβιά ψυχή μου, που μοιάζει με αρχαίο κιμονό, θα καλύψω όλες τις ενδιαφέρουσες πληγές μου για να μη μπορεί κανείς πια να τις δει εκεί πάνω. Και έτσι μαβιά και πύρινη θα γυρίσω την μπομπίνα του μυαλού μου στα 35 mm. Θα ξοδέψω

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-90050246375162408692010-11-29T01:56:00.000+02:002010-11-29T01:58:41.721+02:00

Τελειώνει ο Νοέμβρης αλλά το ρήμα καλοκαιριάζω υπάρχει ακόμα μέσα του. Ξενυχτάει μαζί μου κάτω από μια ιλουστρασιόν πανσέληνο δίπλα σε ακρωτηριασμένες νύχτες με κοντομάνικα, σκονισμένα αστέρια και καλοκαιρινά ποτά. Σε συναυλίες γεμάτες κάπνα, ιδρώτα και ξεμανίκωτα. Πίνει παγωμένο γάλα με δημητριακά κάθε πρωί μαζί μου. Μου φυσάει νοτιά στα μαλλιά και γω τον καταπίνω σε μεγάλες ποσότητες. Πρωί,

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-56088499299496381812010-11-15T01:42:00.002+02:002010-11-15T01:47:57.947+02:00

Ένας μαγικός ανοιξιάτικος Νοέμβρης μου κλέβει την ζωή. Με πάει Σαββατοκύριακα για μπάνιο σε μια κρύα και γαλήνια θάλασσα όπου κολυμπάω με έναν ήλιο χαμηλωμένο και περίεργα κρεμ πίσω από την πλάτη μου. Όπου κολυμπάω με κάτι πελώριους γλάρους για συντροφιά που λικνίζονται πονηρά στην επιφάνεια της θάλασσας με πολλές ανατριχίλες και ένα περίεργο αίσθημα που μοιάζει με ρέψιμο μετά από γεύμα.Είναι

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-61257590009486205772010-11-04T01:16:00.003+02:002010-11-04T01:33:49.880+02:00

Εκεί πάνω αφήνω πάντα κάτι και όταν γυρνάω με βρίσκει από μόνο του και γίνεται δικό μου ξανά. Κι ας μην το θέλω πια. Εκεί πάνω ξαπλώνω σε κρεβάτια ξένα και κοιμάμαι σε αγκαλιές δανεικές. Κλαίω για να βγάλω το φαρμάκι από τα μάτια μου και κόβω την ανάσα μου τις νύχτες γιατί με νοιώθω ολόκληρη ξανά. Αυτοτραυματίζομαι ξεχνώντας ότι έχω σωθεί για τα καλά. Εκεί πάνω χαμογελάω αλλιώς και το πρόσωπο μου

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-18256292235391404162010-10-17T21:50:00.003+03:002010-10-17T22:04:12.291+03:00

Έρχεσαι πάντα πριν την εποχή των χρυσανθέμων. Τα μαλλιά σου κοντά. Ξυρισμένος σβέρκος. Λίγο μουντζουρωμένο μητρώο, ένα πέρασμα από τα drugs, μια αενάως παρατεταμένη εφηβεία, λίγος κυνισμός. Καρέ καρέ ο φακός αιχμαλωτίζει τις στιγμές. Κι υστέρα έρχεται η μεγάλη στιγμή. Δύο τεράστια σύννεφα από πάνω μας φουσκώνουν τα λειριά τους και μείς βουτάμε σε μια παγωμένη θάλασσα ουρλιάζοντας. Πρώτα από

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-37318882598074067472010-10-10T20:27:00.003+03:002010-10-10T20:37:27.638+03:00

Δυνάμωσε το σκούρο μπλε στα χωράφια του ουρανού. Δυνάμωσε η νύχτα και τα παχουλά σύννεφα. Το κρύο κοντοστέκεται από πίσω μου μα δεν γυρνάω να το δω. Καίω στο τζάκι όλα τα ξύλα που μου έμειναν από πέρυσι και κλειδώνω την πόρτα μου άπειρες φορές. Κλείνω κινητά, κατεβάζω σταθερά και βυθίζομαι στο σκούρο μπλε της ύπαρξης μου. Δεν περιμένω από κανέναν τίποτα παρά μόνο μπλε. Συχνά σκέφτομαι ότι ένα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-5327089142776453902010-09-28T15:18:00.004+03:002010-09-28T16:39:34.683+03:00

Τα μάτια μου είναι κουρασμένα, γεμάτα εικόνες. Βαριά, γεμάτα νέες γεωγραφίες προσώπων, άδεια από κάθε αίσθημα. Το στόμα μου κουρασμένο από τις επαναλήψεις των ίδιων λέξεων, τρώει μικρές τελείες για ανάπαυλα. Τα χέρια μου κουρασμένα και αυτά από την απραγία. Από την βαρεμάρα να αγγίξουν, ακόμα και σένα. Τα πόδια μου μόνο λυγίζουν κι όταν περπατάω, περπατάω αργά, σα να σκέφτομαι με αυτά. Σα να

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-58104915878999908352010-09-12T01:41:00.002+03:002010-09-12T01:47:20.686+03:00

Ετοιμάζομαι για νύχτες μεγαλύτερες, νύχτες μακριά σου, νύχτες με όνειρα φθινοπωρινά γεμάτες από τα λαγοκοιμισμένα χάδια σου, χωρίς λάμπες φθορίου να μας ξεματώνουν, νύχτες πράσινες γεμάτες lime, νύχτες που σύντομα μαζί σου θα γίνουν μέρες θαλασσιές σαν χάντρες βασκανίας. Νύχτες πρεμιέρας. Ετοιμάζομαι να φορέσω στα χέρια μου πολύχρωμα βραχιόλια γεμάτα στρογγυλούς υπότιτλους. Στα αυτιά μου κομμένα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-70117902405127797132010-08-28T20:13:00.003+03:002010-08-29T03:12:20.972+03:00

Με πολύχρωμα κιάλια χαζεύω τα πάντα πίσω από τα τείχη του Αυγούστου. Κροταλίζω 3-4 παγάκια μέσα στο στόμα και μουρμουρίζω αγαπημένους διαλόγους από ταινίες του Γκοντάρ. Κοιμάμαι με την Άννα Καρίνα αγκαλιά, ονειρεύομαι τις γειτονιές στις ταινίες του Ντε Σίκα και ξυπνάω νυσταγμένη στα παράλια της γαλάζιας μου κρεβατοκάμαρας. Τελειώνει ο Αύγουστος και χάνεται μαζί με το τεμπέλικο μαύρισμα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-22045973104393791852010-08-09T02:49:00.002+03:002010-08-09T02:59:13.320+03:00

Τα πάτρια εδάφη ένας βάλτος ροζέ που με τραβάει μέσα του. Η επιστροφή με κόκκινα ξενυχτισμένα μάτια και μπερδεμένα από τον αέρα μαλλιά κρατάει ακόμα την αλμύρα στα βλέφαρα. Τα πάτρια εδάφη λοιπόν. Μια παλιά ροζέ φωτογραφία που ανυπομονώ να σκίσω σε χιλιάδες κομμάτια. Το φεγγάρι σταμάτησε πια να χρυσώνει την ράχη της Κέρου, σταμάτησε να είναι φεγγάρι. Μένει απόμακρο και αμίλητο σαν βλοσυρή ροζ

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-37528188023755731002010-07-12T00:30:00.004+03:002010-07-12T00:53:33.469+03:00

Αφύσικη ζέστη. Ο ουρανός κοκκινίζει ξαφνικά και υπόσχεται μια καταιγίδα που ποτέ δεν έρχεται. Η σελήνη σαν δρεπάνι λαμποκοπά πάνω από τον σβέρκο μου. Περίεργη νύχτα μοιάζει σα να έχει ανακαινιστεί ολόκληρος ο κόσμος, χωρίς φασαρία. Ετοιμάζω βαλίτσες. Ο ιδρώτας γράφει μια μικρή παράγραφο στο χαμηλό μέρος της μέσης μου. Με ανατριχιάζει.Οι μικρές Κυκλάδες λαμποκοπάνε, σαν ήσυχοι σκονισμένοι

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-46906952726190137452010-07-05T13:31:00.002+03:002010-07-05T13:38:44.182+03:00

Μεσημέρι Ιουλίου. Όλα ζεματιστά. Το ταψί με τα γεμιστά παρατημένο πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Δύο τρεις μπύρες στο χέρι και έρχομαι να σε βρω μιας και το ζήτησες. Σε βρίσκω ξαναμμένο να με περιμένεις. Με στοιβάζεις σε μια γωνία γεμάτη απωθημένα σου δίπλα στο χώρισμα της πισίνας. Έξω από αυτήν τα παιδιά με τα πολύχρωμα μαγιό τρώνε μαλλί της γριάς. Τους παρακολουθώ με μάτια μισόκλειστα,

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-19995245607521826872010-06-28T00:37:00.001+03:002010-06-28T00:42:43.480+03:00

Μπαίνω σε αεροπλάνα, κατεβαίνω από τρένα, κοιτάω έξω από τζάμια λεωφορείων τις καστροπολιτείες πάνω στους λόφους. Ανασαίνω με δυσκολία στους υπόγειους συρμούς και φλερτάρω τον εκεί ουρανό πίσω από τζαμαρίες αλλόκοτων ξενοδοχείων. Ονόματα πόλεων σαν γλυκά με παράξενα φρούτα αιωρούνται από πάνω μας. Αμπελώνες σε πεζούλες, παρεκκλήσια με μπαρόκ πίνακες,νωπογραφίες, η Αγία Αικατερίνη της

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-49771025038378634172010-06-13T17:52:00.002+03:002010-06-13T17:56:35.194+03:00

Έξω φως ημέρας και σκουπίδια σε κάδους. Βάζω τα γυαλιά μου την ώρα που μια κοπέλα κατάξανθη κοντοστέκεται απέναντι μου. Την κοιτάω ανέκφραστη. Στα ποδιά της λάμπουνε βραχιόλια, στα μαγουλά της δάκρυα, στο στήθος της ιδρώτας. Φτιαγμένη λες από γάλα και μέλι. Με ρωτάει αν θέλω τσάι η καφέ. Χαμογελάω και της λέω πως θέλω μια μικροσκοπική σελήνη να χωράει ίσα ίσα στην παλάμη μου. Με ακολουθεί μέχρι

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-47225252723087623992010-06-06T14:34:00.006+03:002010-06-06T14:44:21.405+03:00

Τα βράδια μου είναι γεμάτα από μακρόσυρτα πλάνα σε έρημους διαδρόμους, κοντινά σε πόμολα και σε σπειροειδής σκάλες. Τα βράδια μου ξεπλένονται από την βοή της ανάδρασης του digital video και από επαναλαμβανόμενα color correction. Μεσάνυχτα παρά πέντε, μεσάνυχτα παρά δέκα. Ένα ψευδές γήρας με κατακλύζει κι έπειτα το βάζω στα πόδια. Μέσα από μακροσκελείς παρέες και προσοδοφόρα αντρικά βλέμματα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-43526760502170754982010-05-21T16:31:00.002+03:002010-05-21T16:46:14.394+03:00

Στις χώρες που ταξιδεύεις δεν σε συνδέει καμία μνήμη. Για αυτό σου αρέσουν. Δεν καταδιώκεσαι από καμιά απεγνωσμένη γνώση, όπως στην πόλη σου. Δεν υπάρχει κανένα προσωπικό φίλτρο σε όλα όσα μπαίνεις για να δεις. Τα πάντα είναι καινούργια. Τα ταξίδια αλλάζουν το βλέμμα μου. Αλλάζουν ακόμα και το ηχόχρωμα της φωνής μου. Βερολίνο. Άλλος ένας προορισμός που άφησα πίσω μαζί με τις τουρκικές συνοικίες,

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-74895864411071377532010-05-02T23:39:00.004+03:002010-05-02T23:51:34.883+03:00

Μαυρίζω. Είμαι σκοτεινή σαν το μελάνι. Με τρομάζει το μέλλον κι έτσι πρέπει. Μοιάζει σα να εκτίω μια ποινή. Σα να στενεύει κι άλλο κάτι, που δεν με χώραγε έτσι κι αλλιώς, από την αρχή. Τα λόγια δεν έχουν νόημα πια. Μοιάζουν με τσόφλια από ηλιόσπορο, πεταμένα σε διάφανα μπολ. Μόνο τα χρώματα έχουν αξία πάνω μας τώρα. Και γω μαυρίζω όλο. Βαθύτερα όλο. Μέχρι που ο Μάης μου χώνει το δικό του

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-8371026595456741362010-04-20T20:41:00.005+03:002010-04-21T00:05:39.289+03:00

Στον καταπράσινο λοφίσκο ενός πάρκου, δίπλα στο μέγαρο μουσικής ,ένα ζευγάρι καθισμένο ανακούρκουδα κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα. Έχουν ξαπλωμένα κάτω τα ποδήλατα τους. Από μακριά μοιάζουν με αγάλματα αιώνων πριν. Μα έτσι κι ο έρωτας μοιάζει.Στα φανάρια οι Πακιστανοί μου προσφέρουν ζέρμπερες. Αν μύριζαν όμορφα θα τις αγόραζα. Η μέρα είναι πιο μεγάλη πια, κι έτσι όταν επιστρέφω από την δουλειά,

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-91802843714446413352010-04-12T16:35:00.003+03:002010-04-12T16:40:38.294+03:00

Ανθίζει ο χρόνος στις ρωγμές μας. Φωτογραφίζομαι με νέες ρυτίδες και σημάδια. Δεν πετάω τίποτα. Κοιτάω μπροστά. Το πίσω δεν είναι στην δικαιοδοσία μου. Ανοίγω τους χάρτες και σημειώνω διαδρομές που δεν έχω πάει. Πράσινες μικρές φλεβίτσες τυλίγονται γύρω από τον λαιμό μου καθώς μαθαίνω να συλλαβίζω ονόματα νέων πόλεων και ποταμών. Οι βαλίτσες μου σαν πιστά σκυλιά με ακολουθούν και τα αεροδρόμια

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-23479508511236306492010-03-25T01:24:00.002+02:002010-03-25T01:27:19.918+02:00

Νύχτα νύχτα πάω σταθερά παντού. Παράξενα bar γεμίζουν την ψυχή μου whiskey, νεκρώνουν το μυαλό μου με άκυρες παραισθήσεις. Άδεια βλέμματα καρφώνονται μέσα μου, άγαρμποι ρυθμοί αναγουλιάζουν το είναι μου. Δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει γύρω μου. Τα χέρια μου παραληρούν και τα πόδια μου φίδια που σέρνονται σε ποτάμια Σαββατιάτικης ζούγκλας. Έχω ευκαιρίες να φύγω από αυτόν τον χώρο. Με ένα μπουκάλι στο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-42795947985522815112010-03-16T22:33:00.003+02:002010-03-17T00:56:57.034+02:00

Τρώω τα νύχια μου. Τρώω τον χρόνο. Η απόδειξη του ότι ο χρόνος υπάρχει είναι η καταστροφή των κυττάρων μας .Έτσι τον καταλαβαίνουμε. Αλλιώς όλα είναι μια λούπα. Αναζητώ μέσα από ξεχασμένες εικόνες και ακούσματα τον παλιό εκείνο κόσμο που χάθηκε ανεπιστρεπτί. Ψάχνω μέσα σε παλιές κασετίνες μήπως και βρω ένα κόμματι από την παμπάλαια ελευθερία που είχε ο πατέρας μου 6 δεκαετίες πριν, όπου

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-9515060151720093702010-02-28T12:49:00.004+02:002010-02-28T13:10:07.332+02:00

Στον ύπνο μου ονειρεύτηκα πως είμαστε και πάλι δύο. Ότι δεν έφυγες ποτέ από δω. Ούτε από μέσα μου. Και ότι το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας εξανεμίστηκε. Κι έπειτα ξύπνησα με μια αβάσταχτη θλίψη, γιατί ούτε είσαι πια εδώ, ούτε θα αντικατασταθείς ποτέ από κανέναν.Αφρικάνικη σκόνη, νύχτες με jazz ακούσματα και βαριά ποτά νερωμένα με δάκρυα.Σε ψάχνω παντού λες και ζεις εδώ. Ακόμα να καταλάβω πως

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-75817749758889302922010-02-09T19:13:00.001+02:002010-02-09T19:18:23.700+02:00

Ξημέρωμα Δευτέρας. Μυρίζουν πρωινό τα μαλλιά μου. Ύπνο και παιδική κρέμα. Τα πιάνω ψηλά με ένα λαστιχάκι. Έτσι ξεκινά η μέρα μου κι με ένα χαπάκι μισό. Τα ρούχα μου ζεστά. Με τους μηρούς σαν ανοιχτό ψαλίδι κοιτάζω έξω από το δωμάτιο την μέρα. Ντύνομαι χοντρά και βγαίνω έξω. Λατρεύω τον ουρανό που γίνεται υγρός και λουφάζει μέσα σε νερόλακκους στη μέση της ασφάλτου. Και τότε αρχίζει ξαφνικά να

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-34543009163180163702010-01-20T15:36:00.002+02:002010-01-20T15:42:17.421+02:00

Κάνει κρύο στην πόλη σου. Όλα παγωμένα. Μπλε Γενάρης εδώ και το δέρμα μου τελείως τεντωμένο τεμαχίζει κάθε μυ που πάει να συσπαστεί καθώς σε αντικρίζω. Κουτσοπίνουμε αχνιστό τσάι, μασουλάμε βουτήματα και σοκολατάκια. Συζητάμε και τουρτουρίζουμε. Σε ερωτεύομαι βαθιά. Μέχρι τις μέσα μου ουλές. Τόσο βαθιά. Μου φιλάς τα χέρια. Το χνώτο σου πάνω τους μυρίζει κάρδαμο και μέλι.Το βράδυ σε υποφωτισμένα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-29887102097979456472010-01-08T00:44:00.002+02:002010-01-08T00:47:16.305+02:00

Αλλόκοτος καιρός. Ψευδαίσθηση ενός αποδυναμωμένου καλοκαιριού. Θα ήθελα να ζήσω ανατολικά. Επιθύμησα τις εποχές. Τις πρώτες μέρες του χρόνου, ανηφόρισα στα ορεινά σημεία της Πελοποννήσου να φτάσω τον χειμώνα. Να τον ξυπνήσω γιατί μου έλειψε, αν και ποτέ δεν τον χώνεψα. Μαίναλο. Ζήρια. Δάση με έλατα. Ομίχλη και πεζοπορία με κεφάλι σκυφτό. Ο νέος χρόνος με τράβηξε κοντά του απότομα. Με έχωσε μέσα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-65857621877070960052009-12-31T01:23:00.004+02:002009-12-31T11:44:20.469+02:00

Καθόταν πίσω από την πλάτη μου και παρατηρούσε τα αχτένιστα μαλλιά μου. Σκούπισα τα ματιά μου και φύσηξα δυνατά την μύτη μου.-Ήσουνα πάντα έτσι; Με ρώτησε και τα χέρια του χάιδεψαν τα δικά μου. Ήταν γύρω στα 12 και τα κατάξανθα μαλλιά του ήταν έμοιαζαν σχεδόν λευκά.-Μου ράγισε την καρδιά, του είπα κοιτώντας τα κόκκινα από το κρύο μάγουλα του, κι όταν ερχόταν η ευκαιρία να αγαπηθώ ξανά το έβαζα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-10723529403783046392009-12-15T19:47:00.001+02:002009-12-15T19:54:11.595+02:00

Τον τελευταίο καιρό ανοίγω τα μάτια μου πάντα την ίδια ώρα. Έξι παρά κι αργεί να ξημερώσει. Νοτιάς έξω. Υδατικές σταγόνες πέφτουν στραβά εδώ κι εκεί. Που και που σκάει μύτη μια χλωμή ηλιοφάνεια. Τον τελευταίο καιρό μπερδεύω τις μέρες. Ιδίως τις Τρίτες. Μου θυμίζουν Παρασκευές και τα βραδινά τελειώματα της Κυριακής μου θυμίζουν βραδινά τελειώματα από Δευτέρες. Το στρίφωμα της μοναξιάς μου όλο και

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-49751732583099391372009-11-29T00:05:00.006+02:002009-11-29T12:45:17.102+02:00

Είναι μια όμορφη περίοδος. Από αυτές που έχεις κάτι να περιμένεις και όλα είναι πια τόσο ξεκάθαρα σε κάθε τομέα. Είναι μια περίοδος ζεστή σαν τροπικό κλίμα ή σαν χρησιμοποιημένη αγκαλιά. Ο ήλιος πάντα καίει το πρωί. Τα κοντομάνικα ακόμα πάνω μας, και τις νύχτες μια απίστευτη υγρασία σε κάνει να θες να γλιστράς όλο και πιο βαθιά μέσα σου. Σε φαντασμαγορικά σκοτάδια. Θολά σαν βυθό πηγαδιού.

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-41718998789134228472009-11-13T22:25:00.004+02:002009-11-13T22:37:48.816+02:00

Στουμπώνω ξανά την βαλίτσα μου. Και γω λες και είμαι από πεπιεσμένο αέρα κινούμαι σχεδόν μηχανικά τελειώνοντας όλες τις ετοιμασίες που ανήκουν σε ένα ταξίδι. Ένας συριγμός ακούγεται, ποιος ξέρει αλήθεια από πού;Στις τσέπες μου ακόμα αποκόμματα αεροπορικών εισιτήριων από ευρωπαϊκές διαδρομές.Έβαλε ψύχρα μέσα μου. Ανεβαίνω και φέτος στην πόλη του βορρά με απώλειες. Σχεδόν μηχανικά. Δεν είμαι

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-31713933417182328082009-11-03T00:27:00.003+02:002009-11-03T00:33:33.912+02:00

Τα μάτια τσούζουν. Ελάχιστες ώρες ύπνου. Η αναπνοή αδύναμη. Σχεδόν άπνοια. Αεροδρόμια που αλλάζουν με ταχύτητα φωτός. Τα μάτια πάντα τσούζουν. Μυρωδιές αλλιώς φερμένες ως εδώ. Στα μέσα μου σκάει το φως της Βαρκελώνης σαν εξαντλημένο πυροτέχνημα. Βαλίτσες που μοιάζουν με παχιά, αλλόκοτα, κατοικίδια που τα σέρνεις με το ζόρι από πίσω σου. Παλιά δωμάτια ξενοδοχείων. Ανακαινισμένα. Όλα αλλιώς πια.

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-2238546109695069612009-10-22T15:06:00.005+03:002009-10-22T15:56:20.719+03:00

Πως είναι να ζεις στην επιφάνεια του κόσμου;Μπήκες με ένα ματσάκι σεμπρεβίβες από την πίσω πόρτα της αυλής. Ο κόσμος ήταν μαζεμένος γύρω μου αλλά κοίταγα μόνο εσένα. Όταν πλησίασες σου είπα πως όλοι αυτοί δίπλα μου μιλάνε για να σημειώσουν επιτυχία ενώ εμείς για να μαγέψουμε και να μαγευτούμε. Μου άφησες τις σεμπρεβίβες στα χέρια και αγκαλιαστήκαμε.Κι έπειτα βγήκε ένα λειψό φεγγάρι πίσω

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-88495508164755658142009-10-13T14:24:00.002+03:002009-10-13T14:28:43.990+03:00

Μαζεύτηκαν τα σύννεφα πάνω από τους σκυμμένους σβέρκους μας. Λευκά σαν μαλλί της γριάς. Η φωνή σου στο τηλέφωνο πιο τσιριχτή με γαργαλάει μέχρι μέσα. Σε ακούω προσεχτικά καθώς κάνεις προσθαφαιρέσεις ανθρώπων και χρημάτων. Σε ρωτάω, «πως είναι να είσαι ολόκληρος άνθρωπος;»Δεν απαντάς.Ποτέ δεν απαντάς.Ελαύνει το φθινόπωρο σαν αφηρημένη δεσποινίς που ξέχασε τα κλειδιά του σπιτιού της στην παλιά της

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-59147883039477274602009-10-05T01:02:00.003+03:002009-10-05T01:20:45.273+03:00

Ξύπνησα σήμερα κι ήταν ακόμα καλοκαίρι. Έψησα καφέ έχοντας στο μυαλό μου την θάλασσα. Τον ήπια στο μπαλκόνι μαζί με την καύτρα του ήλιου στον δεξί μου ώμο. Τα φυτά μου έχουν θεριέψει και ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Μεγάλες γουλιές να καώ. Από το απέναντι μπαλκόνι ακούω συζητήσεις σχετικά με τις εκλογές. Αναγουλιάζω. Όπως αναγουλιάζω κάθε φορά που σκέφτομαι την σιωπή σου κι εσένα. Αποφασίζω να πάω

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-87726006622491014182009-09-29T01:26:00.001+03:002009-09-29T01:29:23.261+03:00

Αν είσαι έξω κοίτα τα σύννεφα. Μοιάζουν σαν ατόφια βαμβάκια. Και μείς από κάτω τους πληγές ανοιχτές.Παύση. Με καίνε τα μάτια μου. Μακάρι να μπορούσα να τα βγάλω για να ανακουφιστώ. Μια ολόκληρη εβδομάδα μέσα σε αίθουσες. Ξεχάστηκα σαν κάποιος να με έχασε εκεί μέσα και να μην με αναζήτησε ποτέ, παρά μόνο ένα βράδυ στα κλεφτά. Νύχτες πρεμιέρας. Χωρίς εσένα. Παύση. Και μετά στα σκοτεινά ρούφαγα όλο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-58503689271616216662009-09-14T15:37:00.002+03:002009-09-14T15:41:03.917+03:00

Φθινοπώριασε ξαφνικά και η κοιλιά μου πρήστηκε από μια μεγάλη επιθυμία. Να σε αγκάλιαζα. Και πάλι οι μεραρχίες των σύννεφων σαν φτερωτά κασκόλ καμπαρέ από πάνω μου. Κρεμάω στα μαλλιά μου μανταλάκια και μυρίζω τον αέρα. Φέρνει μυρωδιά από φόβους και σαπίλα νεκρών ζώων. Φέρνει αρώματα χοντρών γυναικών που αντιγράφουν συνέχεια στιχάκια και αποσπάσματα ωραίων λέξεων νομίζοντας πως έτσι θα γίνουν πιο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-74023232443310573062009-09-02T12:39:00.002+03:002009-09-02T12:41:34.322+03:00

Ο Σεπτέμβρης περπατά απαλά μην και τυχόν πατήσει τα απομεινάρια του καλοκαιριού.Γενέθλιος μήνας. Μου προσθέτει αφηρημένα μικρές ρυτίδες παντού. Τον αγαπάω όμως, όπως αγαπάω και την πρόσθεση. Και η ζωή συνεχίζεται σαν δημοτικό τραγούδι με αγριευτικό δεκαπεντασύλλαβο. Και η θάλασσα μουρμουρίζει στα αυτιά μου διάφορα καθώς ξαπλώνω ανάσκελα πάνω της. Και οι σόλες μου ακόμα αφήνουν άμμο στο παρκέ

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-86878532062999619432009-08-23T13:02:00.003+03:002009-08-23T13:06:49.871+03:00

Σκηνικό: Κόσμος στην πλατεία Συντάγματος. Περιμετρικά. Στη μέση η κυβέρνηση. Άπαντες.Ο κόσμος σιωπηλός λούζει με μπιτόνια βενζίνης τους χαμένους από χέρι κυβερνώντες.Πετάω ένα σπίρτο φωνάζοντας, σας μισώ.Καίγονται, όπως οι μάγισσες σε ένα πιο σύγχρονο μεσαίωνα. Ο κόσμος χαμογελά μουδιασμένος. Τα σπίτια γεμίζουν με τις στάχτες τους.Τους μισώ.Και μαζί και αυτούς που τους στηρίζουν χρόνια

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-27907334954810363642009-08-19T13:05:00.004+03:002009-08-19T22:15:02.617+03:00

Ανοίγουν τα μάτια αλλά το σώμα αργεί να ξυπνήσει. Αρνείται. Σα να μην ήταν ποτέ στην κατοχή μου. Και μου το είχες πει. Μια μέρα θα ξυπνήσεις και δεν θα γνωρίζεις τον εαυτό σου. Μου το χες πει. Τελειώνει ο μήνας και μοιάζει να τελειώνει κομμάτι ολόκληρο από σάρκα και μυς. Με κοιτάς χαμογελώντας. Πλήθος τριγύρω. Και να θέλω να σε κοιτάξω δυνατά δεν μπορώ. Συνεχίζεις να με κοιτάς. Αποσπασματικά.

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-83093313910914233282009-08-11T23:31:00.001+03:002009-08-11T23:34:15.583+03:00

Επειδή τα γένια σου είναι μαλακά και δεν κοκκίνισαν τα μαγουλά μου όταν με φίλησες. Επειδή λες μισές αλήθειες και μεγάλα ψέματα. Επειδή το βλέμμα σου κατοίκισε το στήθος μου όπως το προσκεφάλι ενός νυσταγμένου το μαξιλάρι. Επειδή έκατσες μαζί μου μέχρι να νυχτώσει και με προτίμησες. Επειδή μοιάζεις με παιδί που παράτησαν σε μια μεγάλη πόλη. Επειδή δεν κάνεις θόρυβο και λατρεύω το mute. Επειδή

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-10696713210227674492009-08-04T12:56:00.002+03:002009-08-04T14:05:42.506+03:00

Δεν θα φύγω μαζί τους. Θα μείνω με τους λίγους στις άκρες της πόλης. Θέλω να είμαι στους δρόμους του κέντρου, την ώρα που θα μαυρίζει στο βάθος η θάλασσα τον δεκαπενταύγουστο. Να τριγυρνάω με κατάμαυρα γυαλιά στο μπλε του μεσονυχτίου. Να καταπίνω την ζέστη και τις μυρωδιές των γιασεμιών στα θερινά, ολομόναχη, με μια απέραντα ξεσηκωτική θλίψη στα μάτια. Και να την αναζητάω, να μου λείπει και να

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-69585356522245296082009-07-28T21:08:00.002+03:002009-07-28T21:14:58.581+03:00

Η δικιά μου ομορφιά ήρθε φέτος το καλοκαίρι από τις μικρές Κυκλάδες ξυπόλητη.Κουφονήσι για αρχή. Το φως το καθαρό. Οι θάλασσες πάντα τιρκουάζ και η άμμος ψιλό σιμιγδάλι. Οι γεύσεις συγκλονιστικές. Ο ύπνος μακρύς και ήσυχος μέσα σε νησιώτικα δωμάτια με μικρά μπλε παράθυρα από τα οποία περνάει ένα φως λουλακί. Οι καμπύλες της Κέρου απέναντι προκλητικές. Δύο φίλες ψιθυρίζουν κάτω από μια

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-49161620096033853552009-07-01T22:13:00.003+03:002009-07-01T22:22:37.528+03:00

Πονηρά απαρέμφατα και αόριστοι παιδεύουν την ήδη πάσχουσα σκέψη μου. Δεν με ακουμπάνε ούτε οι αιφνίδιοι θάνατοι των ειδώλων, ούτε οι λιγωτικές κριτικές του Antony. Γουστάρω να είμαι μόνιμα απούσα. Εν υπνώσει και σε λήθαργο. Αλήθεια το γουστάρω.Έξω, και μόλις αυτή την ώρα, μαίνεται ο Ιούλιος και μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο του μεσημεριού απαγγέλω ενθαρρυντικούς στίχους μεγάλων ποιητών, βλαστημώ με

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-43221812315332302782009-06-23T12:43:00.005+03:002009-06-23T18:47:00.391+03:00

Μ’ άρπαξε από τα μπράτσα ο Ιούνης και με έβαλε σε ένα ξελιγωμένο αμάξι που όλο έσβηνε. Ο τόπος μύριζε αγριομέντα και πρωινή υγρασία. Οι δεκαοχτούρες με ζάλιζαν τα πρωινά. Η σπάθη των αγγέλων με ηρεμούσε καθώς μικρά μουδιάσματα ξαγρυπνούσαν στις άκρες των δαχτύλων μου.Και ύστερα η άπνοια του βλέμματος, το κάψιμο από τον ήλιο, η αλμύρα που ασπρίζει το δέρμα, η βουή και τα άσκοπα πέρα δώθε των

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-28393709101107156772009-06-04T22:11:00.002+03:002009-06-04T23:59:51.633+03:00

Τα πρώτα σπάργανα του Ιουνίου φωσφορίζουν στο στέρνο μου σαν ελαφριά πεταλουδόσκονη.Ο κόσμος που ονειρεύομαι έχει άφιλτρα βλέμματα, λουλουδάτα κοντομάνικα πουκάμισα, Τίτο Πουέντε στη διαπασών και ξένοιαστη ανεμελιά. Απέραντες πεδιάδες με ζαχαροκάλαμα, λιπόσαρκες γυναικείες φιγούρες γεμάτες ιδρώτα και μεθυσμένα αγόρια να οδηγούν αργά στην λάβρα του μεσημεριού κάτι ξεχαρβαλωμένες κόκκινες

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-64396287484421109182009-05-22T12:46:00.002+03:002009-05-22T12:57:40.807+03:00

Η εποχή: Ο Μάιος είναι ο μήνας των κεραυνών. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή προκαλούν εκατοντάδες πυρκαγιές, ενώ πέφτουν κατά δεκάδες χιλιάδες σε μία ημέρα. Ο Μάιος είναι ο μήνας που φυγαδεύει βιαστικά το καλοκαίρι κάτω από τα σκεπάσματα της άνοιξης. Ο Μάιος δεν έχει φύλο, μόνο επιθυμία.Ο καιρός: Φυσάει συνεχώς. Μανιασμένα, δαιμονισμένα λες και ξεσπάει πάνω μου ο καιρός. Με σπρώχνει. Με εμποδίζει να

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-54568270191104681862009-05-14T19:56:00.004+03:002009-05-14T20:20:15.160+03:00

Επιστρέφω τις Δευτέρες με κόκκινα μάγουλα και φυλλαράκια ευκαλύπτου στις χούφτες. Επιστρέφω σκοντάφτοντας σε σκυθρωπά και απελπισμένα πρόσωπα. Σε μια πολιτική επικαιρότητα που έπαψε εδώ και χρόνια να με ενδιαφέρει. Μόνο το φεγγάρι υπό την πλήρη ολοκλήρωση του με νοιάζει. Μόνο το φεγγάρι που κάνει και πάλι χρυσά τα μαλλιά σου. Κι έπειτα ακούω τις σονάτες για την άνοιξη και βάζω πλυντήρια. Πόσο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-71436238123668970202009-05-08T12:41:00.008+03:002009-05-08T13:21:12.324+03:00

Διάφανες μέρες. Διακαίομαι. Τα λαγόνια του Μαΐου με ακούμπησαν διακριτικά .Κρέμα ημέρας με δείκτη προστασίας υψηλό. Σχεδόν κοντομάνικα, σχεδόν ανοιχτά παράθυρα όλη μέρα.Από τον δήμο έχουν βγει κάτι ψηλά μηχανήματα και κόβουν τα δέντρα. Δεν έχω συνηθίσει σε τέτοια οικολογική συνείδηση.Ρίχνω μια νέα ματιά σε ότι με πλησιάζει. Μια ματιά σε δύο δροσερές κοριτσίστικες γάμπες, στις γραμμές του τρένου,

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-2629334951019646392009-04-28T13:39:00.004+03:002009-04-28T13:55:07.809+03:00

Φεύγει αργά αργά η χειμερία βραχνάδα. Αγκαλιές φωτός οι μέρες που πέρασαν και που περνάνε. Μαυρίζοντας τα μέλη μας στα ξέφωτα του αναπόσπαστου καλοκαιριού.Περιμένω τον Μάη στο κατάφυτο μπαλκόνι μου και μονολογώ.Βράζω χαμομήλι και το ρίχνω στα μαλλιά μου να ξανθύνουν όπως όταν ήμουν έφηβη. Ανοίγω τα παραθυρόφυλλα διάπλατα και συμμαζεύω το σπίτι με χορευτικές κινήσεις ακούγοντας Schubert. Η

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-10604966722564413572009-04-13T15:53:00.005+03:002009-04-13T16:13:06.268+03:00

Σκουπίζω τα ψίχουλα που στέκουν αμίλητα κάτω από το τραπέζι της κουζίνας. Ανοιχτά παράθυρα. Να μπει όλη η σκληράδα του Απρίλη. Όλα τα βογγητά της γης που ανασαίνει αργά πετώντας από πάνω της νεκρά κύτταρα. Όλα τα αρώματα της πασχαλιάς και το μονότονο ρεφρέν την δεκαοχτούρας. Μουδιασμένη ακόμα από τα αρώματα που σκορπάνε πρόστυχα οι νερατζανθοί ακούω το αστείο τραγούδι του παλιατζή. Ο παλιατζής

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-55496936087066851952009-04-01T14:41:00.005+03:002009-04-01T14:53:16.559+03:00

Σαν ψέμα μοιάζειΞαπλωμένη ανάσκελα μέσα σε ένα καταπράσινο λιβάδι κάτω από μια κόκκινη ομπρέλα που ο ήλιος περνάει μέσα από τις ραφές της γεμίζοντας με, με κόκκινες αποχρώσεις που μοιάζουν με ξεγυμνωμένες φράουλες.Φυσάει απαλά και ο ήχος των μαλλιών μου ανακατεύεται με τον ήχο από τα πέταλα των ανοιγμένων λουλουδιών.Και ο ουρανός γίνεται πιο γαλάζιος και το χορτάρι ακόμα πιο φωσφοριζέ. Κι έτσι

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-61624171954237396712009-03-15T22:32:00.002+02:002009-03-15T22:38:14.410+02:00

Η πράσινη φωσφοριζέ χλόη τεντώνεται κάτω από τις ροζιασμένες και παλιωμένες σόλες των αθλητικών μου παπουτσιών. Η Μιλού κάτω από την κοντή λεμονιά αναρωτιέται αν το σύμπαν είχε πάντα τέτοια χρώματα τα πρωινά του κόσμου. Αναρωτιέται αν οι ήχοι είχαν πάντα τέτοιο μπάσιμο στα ψηλά αυτιά μας .Τα φύλλα της λεμονιάς με εκείνο το άρωμα που βγάζουν με πάνε πίσω. Στην κολόνια «Μυρτώ». Πίσω στα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-75594072657228565692009-03-07T01:01:00.002+02:002009-03-07T01:14:42.246+02:00

Η τέχνη μου, αυτός ο έρωτας που σκαρφαλώνει όλο και πιο ψηλά σαν αγιόκλημα που απλώνει τα χέρια στον ουρανό και αρωματίζει τα σύννεφα με απαλές μυρωδιές.

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-22685011434586681312009-02-23T14:21:00.002+02:002009-02-23T15:26:19.386+02:00

Ο ευτράπελος Φλεβάρης μου με μια τσόχινη κάπα αναστενάζει χιόνια στις κορυφές του Υμηττού. Χιονίζει σήμερα εκεί πάνω. Χιονίζει μέχρι μέσα μου. Μπουγάδες απλωμένες στο μπαλκόνι, ο ήχος της ηλεκτρικής σκούπας που μου επιτρέπει να ουρλιάζω όσο θέλω χωρίς κανένας να ακούσει ποτέ. Προσδοκώ την Σαρακοστή όπου όλα ξεκαθαρίζουν με το γαλάζιο άρωμα των ζουμπουλιών. Αν χάθηκα είναι γιατί κυλάει η ζωή

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-27453934149717458262009-02-03T12:27:00.001+02:002009-02-04T11:49:57.277+02:00

Πλανιέται από χτες ένα βαρύ βιομηχανικό, γκρι σύννεφο που ετοιμάζεται να ρίξει μια βροχή πάνω από δίκαιους και αδίκους. Πλανιέται από πάνω μου και πάνω από τις κορυφές των βουνών σαν μακριά ασημένια γιορτινή γιρλάντα. Σκοτεινιάζω.Και σκέφτομαι για αντίδοτο τους ουρανούς του Ιουνίου κι εκείνα τα όνειρα. Μα δεν θα βραδιάσει ποτέ;Η ενδεχόμενη παγωνιά και μια ανερχόμενη υγρασία καθυστερεί ακόμα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-75156770934445278302009-01-22T15:02:00.006+02:002009-01-23T12:44:04.476+02:00

Μου αρέσει να σέρνω τις μπότες μου στην άσφαλτο. Στα καρό πεζοδρόμια της πόλης. Στους ατελείωτους διάδρομους του σταθμού, στους χωματόδρομους της Κάντζας. Να τις ακούω να κάνουν αυτόν τον ξεψυχισμένο θόρυβο σα να λιώνουν καμένο δέρμα. Μου αρέσει που τα σύννεφα με τον αέρα διαλύονται γρήγορα. Τόσο, όσο εγώ να πάρω μια βαθιά εισπνοή. Μου αρέσει που τελειώνει και αυτός ό μήνας κι έρχεται ο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-37076896340846653952009-01-13T12:01:00.005+02:002009-01-13T12:41:01.352+02:00

Στις άκρες των ματιών σου έκρυψα όλα όσα έχω για να αλλάζουν χρώμα και σχήμα τα μάτια σου.Στα βάραθρα των κλειδώσεων μου έθαψα όλο το πολύτιμο ουράνιο και πλουτώνιο που έχω για να το πάρεις στον καινούργιο γαλαξία σου.Από μακριά ο Όλυμπος με κοιτάζει σαν να μην έπρεπε ακόμα να φανώ. Χιονισμένος και ήσυχος σαν παιδί που έκανε μια μεγάλη αταξία και μπήκε κάτω από το λευκό τραπεζομάντιλο της παλιάς

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-86946035023145414102008-12-26T12:45:00.002+02:002008-12-26T12:48:23.458+02:00

Χειμώνας ήρθε. Φρεσκολουσμένος με τζακόξυλο και φλούδες πορτοκαλιού. Κάθομαι σε εμβρυακή στάση δίπλα στο αναμμένο τζάκι και ξεφλουδίζω ξανά και ξανά τις ημέρες που γέννησα. Κρεμάω στις άκρες των δαχτύλων μου πέντε μωβ μπαλόνια και ένα νέο χάρτη γεμάτο ποτάμια. Μοιάζω με ένα μικρό κουβάρι από αφηρημένες πολύχρωμες κλωστές. Λίγο πριν βάλω τα κλάματα για όλα εκείνα που λιποτάχτησαν από μένα πέφτει

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-17360573056135301292008-12-10T11:42:00.008+02:002008-12-10T12:39:16.925+02:00

Αλήθεια είμαστε ακόμα άνθρωποι; Μήπως έχει γίνει μια σιωπηλή μετάβαση σε κάτι άλλο;Αλήθεια είναι οργή όλο αυτό και όχι το θράσος του κατεστραμμένου δουλοπάροικου;Αλήθεια γίναν όλα αυτά για τον Αλέξη; Ποιος τα ζήτησε;Μήπως πάλι μας κάνουν να κοιτάξουμε αλλού, μέχρι το Βατοπέδι να βάλει τα εσώρουχα του, να ντυθεί και να φύγει;Και τότε με τον Ζαχόπουλο πάλι φωτιές είχαμε για να ξεχάσουμε. Μόνο που

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-38552089205167547312008-12-01T16:45:00.002+02:002008-12-01T16:54:03.611+02:00

Ξαπλώνουμε σε μια εμπριμέ κουβέρτα, κάτω στο ξύλινο πάτωμα. Δίπλα μας η νύχτα και πέρα από κει μια συναχωμένη σελήνη. Ηλιόσποροι ανοιγμένοι στην μέση, σαν πτώματα χάρτινων εντόμων. Κόκκινο κρασί σαν πηγμένο αίμα.Με κοιτάς χωρίς τελείες. Μόνο παραγράφους αλλάζεις. Σκεπαζόμαστε με την κουβέρτα. Πλησιάζω με την πλάτη στο στέρνο σου και νοιώθω πως αυτό το έκανα από πάντα.-Θα με πάρεις αγκαλιά να

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-30701081866468512422008-11-24T00:30:00.003+02:002008-11-24T00:41:56.349+02:00

Με κατάπιε η πόλη φέτος. Με αφομοίωσε μαζί με τις σταγόνες της βροχής της στα καρό πεζοδρόμια. Με πέταξε σε αποθήκες γεμάτες καπνό και σε γιορτές κρασιών. Σε ευδαιμονικά στέκια και σε ανθρώπους που έσταζαν θέρμη. Με πήρε κάτω από τις ρόδες των ποδηλάτων της και με έκανε ένα ξεχειλωμένο σχέδιο που όλο και φαρδαίνει εκεί στην μικρή στροφή της παραλίας. Αλήθεια υπήρχαν ταινίες φέτος; Από τις

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-82236575031342569042008-11-13T22:20:00.004+02:002008-11-13T22:53:01.344+02:00

Ελαύνω με εκείνη την σκιά ανάμεσα στα μάτια και το ακραίο σκότος που λούζει τα μέσα μου τοπία. Μαζί με τον κάποτε σκληρό και ακραίο μήνα στα μισά του.Ελαύνω με μια ευχή και μια κατάρα. Ότι διαλέξεις θα σου αφήσω.Ελαύνω με μισό βαθμό μυωπίας λιγότερο και με κάτι τακούνια που τεμαχίζουν κάθε νύχτα σε χίλια παρτάλια.Ελαύνω με μνήμη μηδέν και άδειους τους σκουπιδοτενεκέδες μου. Με μια φορτισμένη

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-29951282004922960082008-11-05T20:51:00.006+02:002008-11-06T00:03:41.724+02:00

Κρατάει ακόμα η ζέστη. Ακόμα να μπαγιατέψει το φως του καλοκαιριού.Δεν καταλαβαίνω,έχει απορυθμιστεί η εποχιακή μου πυξίδα. Αφαιρώ απαλά με το μαχαίρι την φλούδα ενός μήλου. Βάζω με δύναμη τα δόντια μου μέσα στην λευκή του σάρκα και κάνω μια ευχή. Ξανά από την αρχή. Αναδόμηση κυττάρων και ιστών. Δεν κωλώνω πουθενά. Δεν φοβάμαι τίποτα. Μόνο αυτό μου πάει έτσι κι αλλιώς.And there's no rhyme or

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-55048002335872291012008-10-29T00:59:00.000+02:002008-10-29T00:58:26.508+02:00

Την τελευταία εβδομάδα είμαι τόσο ήρεμη που σχεδόν με ξεχνάω εδώ κι εκεί. Με παρατάω κάτω από τα παλτά, μέσα σε σελίδες βιβλίων, στο κατακάθι του καφέ,στο καλάθι με τα άπλυτα. Όπου να ναι. Μοιάζει να έχω καταπιεί μια μεγάλη ταμπλέτα γαλήνης σε χρώμα μπλε ανοιχτό. Έχω στο βλέμμα την μακαριότητα ενός μωρού που το έχουν μόλις ταΐσει και αλλάξει. Παρόλα αυτά ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω τις αλλιώτικες

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-15783875244528119632008-10-21T23:44:00.003+03:002008-10-22T01:14:24.152+03:00

Στα τελειώματα ο Οκτώβρης μου και γω στα δικά μου επίσης. Άλλαξε ο καιρός.Τα βράδια βάζει μια ψύχρα που μοιάζει με ανάσα λαχανιασμένου αγγέλου. Και μέσα μου κάτι άλλαξε. Σαν κάτι να γύρισε, άκουσα ένα κλικ. Τελείωσε νομίζω. Με έναν κάδο πλυντηρίου στο στομάχι μου μέσα κι ένα βλέμμα αυτοσχέδιας παγίδας περιπλανιέμαι πίνοντας χιλιάδες βότκες Μαρτίνι. Ενώ εκεί έξω αναπνέει με την ίδια ένταση ο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-34011480546750351642008-10-13T20:20:00.006+03:002008-10-13T20:39:06.541+03:00

Παρόλα τα άσχημα που σαπίζουν στον σκουπιδότοπο της περιφερειακής μου ζωής, είμαι καλά.Παρόλο που ο κόσμος χωρίζει αντί να ενώνεται, χαμογελάω ακόμα. Και χαμογελάω τόσο αληθινά που τα χείλια μου αγγίζουν τα αυτιά μου.Και σκέφτομαι τα λόγια της όσο εκείνη η θαλασσινή γυναίκα θα αντικρίζει τον δικό της τόπο αλλού.«Γιατί έχεις ομορφιά. Αυτό μόνο μην ξεχνάς. Κι οφείλεις. Σου δόθηκε για να την

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-21337305118611237192008-10-06T22:40:00.005+03:002008-10-06T23:13:24.021+03:00

...στην έκθεση μου!Πρώτα ήρθαν οι λέξεις και έπειτα τα κολάζ που θα τις συνόδευαν. Θραύσματα σκέψεων και εμπειριών. Εικόνων και αρωμάτων μνήμης. Όπως όταν αναποδογυρίζεις μια τσάντα και πέφτουν πράγματα, έτσι είπα να κάνω και με τις εικόνες του μυαλού μου επάνω σας. Τα κολάζ που δημιουργώ είναι ένα ποτ-πουρί από υπάρχουσες φωτογραφίες. Συνθέτω εικόνες με ετερόκλητα στοιχεία. Με την τεχνική αυτή,

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-73731529218040649482008-10-03T02:17:00.008+03:002008-10-04T11:11:37.000+03:00

Αλίμονο στους ανθρώπους που είναι άνθρωποι επειδή δεν μπορούν να είναι κάτι άλλο.Se todo...Μάτια υγρά. Λίγα σύννεφα κι ένας ήλιος που ζεσταίνει τα μαλλιά μου και τους βάζει φωτιά. Και γω θα σου βάλω φωτιά να καείς. Θα δεις! Ραντεβού στο θησείο με την mario.Με το δίπλωμα της ψυχολογίας στα χέρια για απόδειξη. Πάντα τα ήξερα όλα για αυτό δεν ρώταγα τίποτα. Έστεκα ακίνητη σαν γάτα μπροστά στην τρύπα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-18712796058720163262008-09-29T14:10:00.005+03:002011-11-07T23:09:23.318+02:00

Βαθιά στην τσέπη του Σεπτέμβρη. Βαθιά στα μικρά edit του Alpha. Βαθιά στα σκοτάδια των εννοιών και των απουσιών. Βαθιά στην ηχηρή απομόνωση της σάρκας από το όλον.A place to be.Σφίγγω με δύναμη όσες ρόγες σταφυλιού μου απόμειναν στο χέρι μέχρι να κολλήσει η παλάμη με το νέκταρ. Παρέα με βροχή και μια χακί καπαρντίνα στο σώμα.Δειλά δειλά, ξεμυτίζω. Βρίσκομαι μέσα σε σκοτεινές κοιλιές αιθουσών

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-8452860937982378342008-09-20T14:34:00.004+03:002008-09-20T14:50:55.835+03:00

Τι κι αν έφτασε το φθινόπωρο; Εγώ ξεγελιόμουνα ακόμα με τα ζεστά βράδια και όλο έτρεχα σε εκείνη την θάλασσα.Μέσα της να μπω. Και όλο πιο βαθιά. Κι ο ήλιος μου έκαιγε την πλάτη και τα χέρια. Πάλι τα χέρια. Κι έπειτα, χωρίς να το καταλάβω μαζεύτηκαν γρήγορα τα καλοκαιρινά μου ρούχα, οι πετσέτες μαζί με το αντηλιακό και τα λερωμένα από την άμμο βιβλία .Μαζεύτηκαν απότομα τα καφέ μου σανδάλια και τα

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-50065636879441345892008-09-07T22:36:00.004+03:002008-09-07T22:52:33.742+03:00

Ειδήσεις με κλειστή φωνή. Με τρομάζουν αλλιώς τα νέα. Υποθέτω αυτοσχεδιάζοντας τι μπορεί να συμβαίνει στον κόσμο. Με βοηθάνε λίγο και οι λεζάντες που σηκώνονται σαν κόκκινες παντιέρες φόβου. Το τηλέφωνο στο αθόρυβο. Με ενοχλούν οι κλήσεις. Ξέρω τι πρόκειται να μου πει ο καθένας και δεν είναι αυτό που περιμένω να ακούσω. Έτσι κι αλλιώς.Θέλω να ανοίξω την τηλεόραση μια μέρα, καθημερινή και τόσο

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-25129041126336397942008-08-31T13:18:00.003+03:002008-08-31T13:30:03.513+03:00

Από κάπου μακριά βρέχει. Που θα θάψουμε φέτος το άψυχο σώμα του καλοκαιριού; Έκανα έναν πρόχειρο λάκκο στην μεγάλη ζαρντινιέρα της βεράντας μου. Ίσως εκεί.Η γάτα μου μπλέκεται στα πόδια μου συνέχεια. Την διακατέχει μια μικρή αμηχανία εν όψη βροχής. Γατί του Απρίλη...τι περιμένεις; Αυτές τις μέρες ζύμωσα το πρώτο μου ελιόψωμο. Με βοήθησες και συ. Υπάρχεις στο σχήμα των ελιών μου και κάθε φορά που

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-52400985239572477842008-08-17T21:56:00.004+03:002008-08-18T15:43:42.989+03:00

Το τέλειο κοκτέιλ. Αυταπάτες σε σιέλ αποχρώσεις, σύγχυση με λίγα φύλλα μέντας πατημένα, και μπόλικες δόσεις φόβου που παγώνει σαν νιφάδα σε απίστευτα σχέδια.Σκούρα η θάλασσα με το διάδημα της αγίας πανσελήνου και από ψηλά ο κόλπος ένα πιάτο μαύρη σούπα.Μαζί και χώρια από όλα και από όλους. Απολαμβάνω το μαγικό κοκτέιλ που μου αφήνει τρύπες παντού. Μπάζει ξαφνικά, όταν το νοιώθω να συμβαίνει

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-5754192611846208302008-08-07T21:53:00.000+03:002008-08-07T21:54:39.254+03:00

Ούτε τον εαυτό μου δεν ενοχλώ αυτές τις μέρες. Υπάρχω διακριτικά. Υπολειτουργώ όπως ο ανεμιστήρας σου. Δύο τρία τηλέφωνα από φίλους. Όλα με τον ήχο του κύματος να σκάει κάπου στο βάθος. Άδειασε η πόλη μου. Σαν κάποιος να έβαλε μια τεράστια ηλεκτρική σκούπα και να μάζεψε τα χοντρά. Αναπνέω καλύτερα τώρα. Ακούω καλύτερα τους ήχους και μοιάζουν όλα τόσο μαγικά, σα να έσκασαν από κάποιο επεισόδιο του

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-88376221819097935582008-07-29T22:02:00.013+03:002008-07-30T09:34:06.787+03:00

Η επάνοδος. Ηρώδειο. Ώρα μπλε. Φόρεμα μπλε. Και αναπνοή το ίδιο μπλε. Εκείνη φταίει που επανήλθε μαζί με το μπλε οξυγόνο της. Πέταξα την μάσκα. Ζέστη. Υπερβολική ζέστη. Αμηχανία. Ο ουρανός είναι στην θέση του. Κάτω διάζωμα. Τι σημασία έχει; Κλείνω τα μάτια. Ακοή οξυμένη. Τα βήματα του κόσμου που μαζεύεται. Ανοίγω τα μάτια. Καρποφόρησε το Ηρώδειο. Τα ξανακλείνω. Μετράω μέχρι το 50.Γεμίζω μπλε

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-28402388081827279182008-07-27T13:56:00.005+03:002008-07-27T17:22:44.022+03:00

Με την μηχανή ξανά και με μπόλικους σάκους πάνω της και πάνω μας, σαν περίεργα μεγάλα εξανθήματα, σουλατσάραμε στο πεδίο των διακοπών. Γεμάτες διακοπές. Σαν ολόγιομο φεγγάρι. Γεμάτη αγκαλιά με χάδια σε όλο το κορμί.Στη Νάξο, που τόσο με κέρδισε, ανταμώθηκα με όμορφα πράγματα που νόμιζα πως δεν υπήρχαν. Στρογγυλά βράχια σαν ξεχασμένο, άπλαστο ζυμάρι, μέσα από μικρούς λόφους γεμάτους σκίνα και

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-78172157558275739982008-07-11T18:36:00.004+03:002008-07-11T20:29:57.858+03:00

Μέρες αργίας και τα σκέλια της με περιμένουν με εκείνο το μπλε τους φως που αναβλύζει γύρω από τους υγρούς της κόλπους. Μέρες αργίας και τα άστρα γλείφονται μεταξύ τους γυαλίζοντας συνέχεια την στεριά τους.Αχινοί,μυτερά βράχια, πεταλίδες, φύκια στα μαλλιά και κοάσματα βατράχων στις ξέρες μου. Στην άκρη των ματιών μου τραυματίζεται η έκσταση.Η Νάξος πρώτη στη σειρά με ένα λευκό σεντόνι

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-27647150.post-90382621667564046872008-06-30T23:45:00.002+03:002008-06-30T23:51:55.933+03:00

Ενυδατικές στην επιδερμίδα. Γενναιόδωρα ντεκολτέ. Αλμύρα στα νύχια, στις γραμμές της ζωής μου, στις άκρες των μαλλιών και των βλεφάρων μου. Έγινε βράχος πια το καλοκαίρι και γω κόλλησα πάνω του σαν πεταλίδα. Έχω το κύμα της κρυμμένο κάτω από το κούμπωμα του δεξιού μου σκουλαρικιού. Στη δουλειά ωράρια σπασμένα, γέλια και φιλιά σε διαδρόμους και σε πόρτες. Όλοι μιλάν για διακοπές και γω μειδιώ.

candybluehttp://www.blogger.com/profile/05363627063458977856noreply@blogger.com28