Κάθε φορά που γυρίζω πίσω από ένα ταξίδι απορώ γιατί δεν έμεινα πίσω. Όλα μωβ. Βερολίνο. Θερμοκρασίες χαμηλές. Μείον είκοσι την πρώτη νύχτα στο tegel, μείον 10 την επόμενη, μείον μια Ελλάδα την Κυριακή που έκλεισα όλα τα εισιτήρια για την Berlinale, μείον εμένα, μείον εσένα, μείον τα χάδια μας, μείον την θέρμη της νύχτας που πάει να γίνει μέρα. Όλα μωβ. Μελανιασμένα από την τόση αφαίρεση. Από την τόση στύση. Παγωμένα από τις αλλεπάλληλες συρρικνώσεις. Βερολίνο. Όλα μωβ.
Δεν ξέρω τι να γράψω πια. Έφυγαν οι λέξεις από δίπλα μου σαν τρομαγμένα περιστέρια. Μόνο το βλέμμα έμεινε πάνω μου και αυτό όλο μεταναστεύει τελευταία για να βρει τροφή. Ο τρόπος ζωής που ξέραμε εξερράγη εκεί που τον χαϊδεύαμε. Αποκαΐδια, αφαίρεση, εξευτελισμός. Το χρώμα που φοράω και μου βάφει τα μάτια είναι το μωβ. Σαν ένας διακριτικός παρατεταμένος θρήνος που μου πάει.
Τα media ακόμα καταγράφουν έναν ακραίο ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός όμως δεν είναι πραγματικότητα, είναι ένας τρόπος αναπαράστασης. Από την άλλη, νομίζω ότι όλο αυτό που συμβαίνει δεν είναι τόσο σημαντικό όσο μας το παρουσιάζουνε. Συμβαίνει μόνο στον κόσμο των ανθρώπων. Αν ήταν πραγματικά σημαντικό θα είχαν σταματήσει να κελαηδούν τα πουλιά.
Και μείς από την άλλη αγαπάμε όλα τα μείον. Παλεύουμε για όλους τους ανέντιμους , τους γενετικά χαλασμένους. Ασκούμε εξουσία στα λάθη και αυτά πολλαπλασιάζονται σαν μικρά alien και μας κατασπαράζουν. Κάποτε. Μας κατασπαράζουν σίγουρα. Όλα τα λάθη που γεννήσαμε και όλοι οι λάθος που έκατσαν πάνω μας όπως η σκόνη. Λαμπιρίζουν σαν εσωστρεφή ενσταντανέ. Εμείς να χαριεντιζόμαστε με τους λάθος ανθρώπους και εμείς ξανά να φεύγουμε διαρκώς απ' αυτούς που δε σκόπευαν να μας διώξουν ποτέ.
Όλα μωβ. Όλα μείον. Και σίγουρα όχι δικά μας πια, πέρα από τον ουρανό που έριξε και αυτός όμως μια θλίψη μολύβδινη και δεν λέει να την ξεφλουδίσει σε μπλε. Δεν έχει βάθος η δυστυχία, είναι απύθμενη. Αλλά εγώ θα προσπαθήσω να είμαι ευτυχισμένη. Με όσα μου απέμειναν .Και με άλλα που θα κερδίσω ή θα ρθουν να με βρουν. Θα πάρω παράδειγμα από εκείνη εκεί την αμυγδαλιά στο βάθος του κήπου και θα ανθίσω .Στο κρύο. Στο μωβ. Λίγο άσπρο. Λίγη διάφανη σάρκα. Κόκκινα μάτια από έρωτα. Ασκήσεις ατομικότητας .Βιβλία στα υποφωτισμένα κομοδίνα τη νύχτα. Κοφτές ανάσες. Ο κόσμος είναι η επιθυμία μας. Επιθυμώ.
Άραγε όλα συνωμοτούν υπέρ μας ή εναντίον μας;
Μην απαντήσετε. Το ξέρω και γω ήδη.
